dinsdag 8 augustus 2017

‘Drie meter onder nul’ – Marina HeiB

Genre: thriller
Uitgever: Harper Collins
ISBN: 9789402726602
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 288
Uitgave: 11 juli 2017

Dank aan Harper Collins voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

Op een dag besluit ze: ik word moordenares.

Ze kiest haar slachtoffer. Ze beraamt de moord. Ze laat niets aan het toeval over. En ze heeft al helemaal geen medelijden. Geduld is een schone zaak voor een jager.
Ze lijkt een onschuldige jonge vrouw: een uiterst succesvol IT-specialist, onafhankelijk, zelfverzekerd, intelligent en mooi. Maar ieder mens heeft een duistere kant. Op een mistige donderdag in november verandert alles. Die dag besluit ze: ik word moordenares. Waarom neemt ze deze beslissing?

Zoals veel kleine meisjes droomt de vertelster over iets onhaalbaars. Ze wil graag Pippi Langkous worden als ze wat groter is. Wanneer ze dat uitspreekt merkt ze voor het eerst hoe het is om gepest te worden, om niet ‘normaal’ te zijn. Thuis wordt ze liefdevol opgevangen en gaat ze op in haar fantasiewereld. Moeder is de enige die daar de rem op zet, ze is nu oud genoeg om te weten wat wel en niet kan. En dan gaat het fout.

Opgegroeid in Leipzig voor de muur viel en daarna verhuisd naar West- Berlijn. Nu is ze single en succesvol, zelfverzekerd. Toch slaat de verveling toe. Demonen uit haar verleden komen naar boven.

“Ik zal nooit Tarzan of Winnetou worden. Zoals ik als kind, opgaand in mijn fantasiewereld, mijn ribben brak, zo heb ik als volwassene gefaald in mijn pogingen normaal te zijn. Nu bepaal ik mijn lotsbestemming en mijn levensdoel. Mijn nieuwe doel is niet zozeer een beroep als wel een roeping. Ik word moordenares.”

HeiB heeft een bijzondere schrijfstijl. Ze wisselt namelijk heel mooie en haast filosofische zinnen af met hoofdstukken waarin ze staccato schrijft, haast alsof er twee schrijvers aan een boek hebben gewerkt. De hoofdstukken met de langere zinnen lezen fijner, de korte zinnen doen haast afstompend aan en halen de fascinatie weg uit het verhaal, iets wat ontzettend jammer is. Het verhaal is namelijk mateloos boeiend. De grote vraag in het boek is namelijk waarom gaat de vertelster op moorden uit? In een tergend tempo krijg je afwisselend te lezen hoe haar jeugd was en hoe complex haar denken in elkaar steekt. Als jong meisje al was ze bijzonder, haar ouders liefdevol en beschermend. Toch gaat het ergens fout, goed fout. Op volwassen leeftijd is er een moment dat ze wordt getriggerd om het roer om te gooien, gehoor te geven aan een oergevoel. En dan is alles anders, ze maakt een planning en wacht haar tijd af. En jij als lezer met haar….tussentijds krijg je zo nu en dan wat voeding en weet je weer ietsje meer.

‘Drie meter onder nul’ is een boek van tegenstrijdigheden. Aan de ene kant is het wazig en verwarrend en aan de andere kant fascineert het en krijg je maar geen grip op de vertelster en haar verhaal. Dat heeft ook te maken met de schrijfstijl. Heel uitgebreid en gedetailleerd gaat ze aan de slag en vertelt ze je haar plannen. Het hoe, wie en waarom wordt pas veel later duidelijk. Haar drive is lange tijd onbekend en dat boeit een thrillerliefhebber, ze speelt een psychologisch spel. De mijmeringen over het ‘ik-zijn’ en de flashbacks, die niet zuiver flashbacks zijn maar eerder terloops genoemde voorvallen, maken het nog complexer. Ze heeft namelijk een bijzondere en macabere manier van zelfcommunicatie, daar kan geen therapeut tegenop. Haar argumenten wisselen elkaar net zo snel af (verwarring) als haar schrijfstijl. Wispelturig dus en je krijgt geen grip op het verhaal.

Een beoordeling van een verhaal als dit is dan ook niet zo gemakkelijk, want hoe moet je het verhaal zien? Ik ga er vanuit dat het opzettelijk verwarrend is geschreven, dat is dan gelukt want je neemt die over, gegarandeerd. De plotwending is uitermate verrassend maar nadat je het even laat bezinken was het toch wel te verwachten, HeiB brengt het alleen heel erg goed waardoor je het niet zag aankomen. Heel goed gedaan. Ze maakt sowieso graag gebruik van hersenspinsels, dat zorgt dat je soms bijna op de punt van je stoel zit maar ze verzuimt soms het om ze consequent af te ronden en dat is zonde. ‘Drie meter onder nul’ is zowel een dramatisch als heftig verhaal. Soms proef je wat van actualiteiten waardoor de auteur zich wellicht heeft laten inspireren. Als je het leest begrijp je wat daarmee wordt bedoeld. Het leest snel en je bent in opperste staat van verwarring, dat gevoel overheerst. De wauwfactor blijft echter, wellicht daardoor, uit. Toch is het een verhaal dat vraagt om gelezen te worden, apart is het zeker weten!
3 sterren, puur vanwege het onpeilbare en de consequentie daarin. Knap gedaan.

Patrice – Team De Perfecte Buren



Geen opmerkingen: