woensdag 9 mei 2018

Leesclub 'Nooit meer bang' - Gaby Rasters






Leesclub 'Nooit meer bang' - Gaby Rasters

Roman

Met dank aan Gaby voor het beschikbaar stellen van deze exemplaren voor de leesclub.

Lezen mee: Heleen van der Velde - Nancy van de Water - Suzan Van de Vendel en Annelien Kruithof voor DPB

Samenvatting: Karin Teirlynck - DPB



Waar gaat het boek over?

Op zomaar een ochtend op het vliegveld van Brussel vinden er twee bijzondere ontmoetingen plaats. Vlak nadat Maud heeft ontdekt dat haar vriend een ander heeft, vindt ze gehoor bij de lieve Victor. En Louise, die vanwege haar borstkanker een muur om zich heen heeft gebouwd waar geen man doorheen kan, merkt dat ze zich toch ineens aangetrokken voelt tot Lennard, die ze ontmoet in de ontbijtzaal van haar hotel.

Later op zomaar die ochtend vindt er in de vertrekhal een vreselijke aanslag plaats. De twee vrouwen bevinden zich niet meer op het vliegveld, maar Victor en Lennard wel. De zoektocht brengt Maud en Louise bij elkaar in deze prachtige roman over liefde en verlies, en over de ongekende kracht van mensen.

'Nooit meer bang' is Gaby Rasters' eerste standalone, na de trilogie 'FOLLOW', 'LIKE' en 'SHARE'.



Er komen heftige onderwerpen aan bod. De aanslag natuurlijk maar bijvoorbeeld ook de situatie van Louise. Hoe vond jij dat deze onderwerpen werden beschreven? Werd je er bijvoorbeeld door gegrepen of vind je het wat teveel ellende in een verhaal en wordt het verhaal er te zwaar van? Leg uit...

Heleen: Het verhaal wordt mijn inziens zeker niet te zwaar. Tuurlijk is het heftig, en de angst voor de controle doet veel. Ik vind het traject van Lennard en de andere gevolgen van de aanslag ook niet niks. Maar het hoort wel bij het leven. Ik vind dat de schrijfster het er op een goede manier laat zijn. Niet wegpoetsend. Er komen later ook goede dingen uit voort.

Nancy: Het wordt mooi beschreven zonder dat het zwaar wordt en het hoort bij het leven, we kennen vast allemaal wel iemand die vecht tegen een ziekte of aandoening en het is per persoon verschillend hoe iemand daar mee omgaat. In dit boek vind ik dat het niet te zwaar, maar eerlijk beschreven is.

Suzan: Zowel de aanslag als de ziekte van Louise vond ik goed beschreven. Zeker niet te zwaar. Ik kon mij in beide situaties inleven. Kwam op mij geloofwaardig over.

Annelien: Ook ik vond de inhoud niet te zwaar en hou erg van de humor die Louise en Maud hebben in het verhaal. Wel vond ik het verhaal in het geheel iets te rooskleurig ingekleurd. Van mij had het wel iets rauwer en minder sprookjesachtig gemogen met deze onderwerpen, maar dat is persoonlijk.


Wat vond de leesclub van het personage Olaf en zijn rol in het verhaal?

Heleen: Wel steunend en helpend voor Maud, maar in het verhaal leek het wat gelikt, bedoeld om het ook voor haar goed af te laten lopen. Leuk voor de feelgood, maar voor het verhaal had Olaf mijn inziens niet perse gehoeven.

Nancy: Leuk, ik hou wel van een fijn feelgood personage in het boek en dat is Olaf!

Suzan: Ben het met Heleen eens, hij is wel een lieve vriend voor Maud, maar hij had ook weggelaten kunnen worden.

Annelien: Olaf was voor mij een beetje een grijze muis. Het is een mooi personage dat in dit boek niet helemaal tot zijn recht komt. De potentie zit erin maar de kracht komt er niet helemaal uit. Als hij niet in het boek had gezeten, had dat geen gat in het verhaal veroorzaakt voor mijn gevoel.


Welke indruk heeft dit boek bij je achtergelaten? En zijn er nu dingen die je anders aan zou willen pakken of zou willen veranderen in je leven?

Heleen: Lastige vraag. Ik was onder de indruk, maar ook omdat het me enorm ontroerde en dat gebeurt niet zo snel. Ik vond vooral die bijeenkomst 1 jaar na de aanslag prachtig, bijna therapeutisch. Dat heeft geen invloed op mijn leven. Ik ben positief over personages Louise en Maud, maar ook over Lennard, maar ook dat heeft geen invloed op mijn leven. Ik weet niet hoe ik met kanker om zou gaan of met een (tijdelijke) beperking. Ik probeer al recht te doen aan verhalen van anderen en met begrip om me heen te kijken. Ik kan niet zeggen dat dit boek invloed heeft op dingen in mijn leven. 

Nancy: Prachtig boek ondanks de heftige aanslag en de ziekte van Louise en het herstel van Lennard. Je beseft dat het iedereen kan overkomen dat je op een plaats bent net op het verkeerde moment. Ik ben de afgelopen 3 jaar steeds op dezelfde dag in de buurt van aanslagen geweest in Frankrijk of Spanje, waardoor we niet verder konden rijden, omdat er een klopjacht was naar de terroristen. Op zo'n moment ben je blij dat je nog niet op de plek was van de aanslag. Maar is er ook de onzekerheid van komt er nu nog een aanslag. De eerste dagen zoek je dan geen drukke steden op, maar gelukkig slijt die angst ook weer snel, want dan kan je nergens meer naartoe. Hetzelfde geldt voor ziektes of aandoeningen. Niemand weet wat hem boven het hoofd hangt. Dus de onzekerheid van Louise tijdens controles en onderzoeken vond ik zeer mooi beschreven.

Suzan: Vond het een leuk boek om te lezen. Ben mij ook wel bewust van de dreiging van terrorisme. Ook in mijn omgeving heb ik te maken met de beperkingen die ongeneeslijk ziek zijn met zich meebrengt. Maar het is nu niet zo dat dit boek mij aan het denken heeft gezet of zo. Dat heb ik meer met waargebeurde verhalen die van a tot z beschreven worden. Daar kan ik dan nog dagen mee bezig zijn. Dit boek had daar bij mij een te hoog feelgood gehalte voor, maar daarom niet minder leuk om te lezen hoor!

Annelien: Sinds ik moeder ben, ben ik mij meer bewust van het feit dat mij ook iets kan overkomen. Ik voel me kwetsbaarder. Die kwetsbaarheid kwam in het boek ook goed naar voren. Toch word ik mij er door een verhaal zoals dit weer extra bewust van dat zoiets je kan overkomen omdat, hoewel het verhaal fictief is, het ook zeer actueel is en er een persoon bij schetst. Dit soort voorbeelden helpen mij bewust te blijven van wat ik heb en dat ik meer zou moeten genieten.




Geen opmerkingen: