vrijdag 4 mei 2018

In gesprek met ... Marina Folkers en WIN actie !!






Marina Folkers won bij ons De Gouden Lettervreter 2017 met ‘Zoektocht terug’, een heerlijk feelgood boek.
Roelant - onze vliegende reporter - ging bij haar langs. Een mooie samenvatting van hun babbel kun je hier bij ons lezen.

Bovendien mogen wij van Ellessy een exemplaar van Zoektocht terug weggeven. Gaaf toch?!
Het enige wat je daarvoor moet doen is in onze BESLOTEN groep op Facebook onder het interview even aangeven dat je wil meedoen. That’s it :-) Deze win actie loopt tot vrijdag 11 mei ’18!


In gesprek met….. Marina Folkers


Als oudste van 4 kinderen is Marina in Groningen geboren. Opgegroeid op diverse plekken in en om die stad. Na haar middelbare school heeft ze in Groningen en later in Utrecht Franse taal en letterkunde gestudeerd. De locatie van haar feelgood romans is steevast Londen, niet Parijs. Dat vraagt om een verklaring.

Marina: “Ik ben helemaal weg van Londen. Het is een prachtige stad en spreekt me enorm aan. Veel meer dan Parijs. Ik ben er vaak geweest, met name de laatste vijf/zes jaar. Een tijdje heb ik zelfs een paar Facebookpagina’s over Londen bijgehouden. Vooral al die parken in daar vind ik erg mooi. Dat er zoveel groen is in zo’n grote stad is echt bijzonder. Ik geloof dat een kwart van de oppervlakte daar park is, dat is nogal wat. Ik laat dit duidelijk terugkomen in mijn beide boeken.





Zodra je het park uitstapt, sta je in een winkelstraat. Ook heerlijk! Toen mijn eerste boek uitkwam, ‘Faye en Sean’, was ik net klaar met het schrijven van mijn tweede, ‘Zoektocht terug’. Op geen enkele manier was er iets van recensies of reacties binnengekomen, ik had onbevangen zitten schrijven. Nu zijn de reacties losgekomen: mooie recensies, een lezersprijs van De Perfecte Buren. De verwachtingen zijn hooggespannen voor het volgende, derde, boek. Ook al omdat er zich een nieuwe uitgever heeft aangediend. Tussendoor zijn we verhuisd en heb ik een naar ongeluk met de scooter gehad. De druk ligt wel hoog, soms is het ploeteren. Het beste is om bij jezelf te blijven, maar onbewust denk je toch na over de reacties en recensies. Je moet oppassen dat je je daar niet door laat beïnvloeden, maar om nu helemaal geen recensies meer te lezen is niet realistisch. Je bent toch nieuwsgierig.”






Vanwaar je liefde voor het schrijven?

Marina: “Van kleins af aan wou ik al schrijfster worden. Op school schreef ik al veel. Ik was fanatiek met opstellen; wilde graag goede cijfers. Dat schrijven heeft altijd wel een beetje gesudderd, ondanks dat het een tijdje heeft stilgelegen. Maar ik heb steeds gedacht: ik wil er iets mee. Ik ben voor het tijdschrift “En route” gaan schrijven, een blad over Frankrijk. Ik had tenslotte Frans gestudeerd. In november 1999 zijn mijn man en ik zelfs geëmigreerd naar Frankrijk. We gingen in de Ardèche samen een camping runnen. Restaurant, receptie, noem maar op. We kenden die camping al lang door onze eigen vakanties daar. Opeens kwam er een wisseling van eigenaren en hadden ze hulp nodig. Toen zijn wij ingesprongen, dat was een groot avontuur. 

In die tijd ben ik ook nog aan een boek bezig geweest. Dat is nooit afgemaakt en uitgegeven. Misschien pak ik dat nog een keertje op, wie weet.
Na anderhalf jaar zijn we alweer terug naar Nederland gegaan. In Nederland zijn we als bij toeval vlak bij onze oude flat komen wonen in Zeist, gewoon een portiek verder. Dat was raar, je kon alles meteen vinden: de lichtknopjes in het donker, noem maar op. Het was gewoon precies hetzelfde huis.”

Haar man zit naast haar op de bank en vult aan: “Maar hier konden we tenminste op onze blote voeten lopen. Geen slangen of schorpioenen die door de kamer liepen..”

Marina: “Ja, toen we voor het eerst die schorpioenen zagen in ons huis in Frankrijk, liepen die heel langzaam door de kamer. We dachten toen: oh, dat valt wel mee. Maar het bleek dat onze katten de hele dag al achter die beesten aan hadden gezeten en dat ze bekaf waren, want toen we ze op een morgen weer zagen, waren ze vliegensvlug en snelden met een noodvaart over de vloer en over de muren. Dat was niet fijn. Ook allerlei andere, grote insecten had je. Uhhhhh [trekt een vies gezicht]. Dat huis was ook niet goed afgesloten; overal grote kieren. Toen daarnaast nog allerlei andere zaken begonnen te spelen, besloten we om weer terug naar Nederland te gaan. Een beetje een optelsom. Einde Frans avontuur. Daarna kwam Londen in beeld waar ik helemaal verliefd op werd. Niet om er te wonen, maar wel als locatie voor mijn boeken. London heeft heel veel laagbouw. Je krijgt een gevoel van ruimte door die laagbouw en al die parken. Prachtig!”

“Ach, ik ga nog regelmatig terug naar Frankrijk. Ik heb daar nog veel vrienden en kennissen. Ook uitstapjes als een dagje winkelen in Lille of naar een concert van Michel Sardou vind ik erg leuk. Van Michel Sardou ben ik een groot fan. Ik ken hem ook persoonlijk. Dan kan zo’n man helemaal niet meer stuk.”

Marina is al ruim 26 jaar getrouwd met haar jeugdliefde die ze kent uit Groningen. Ze hebben samen een zoon. Haar man is een groot fan van haar schrijven en is haar eerste proeflezer.

“Elke dag laat ik hem lezen wat ik geschreven heb. Hij verbaast zich erover hoeveel er herschreven en geschrapt wordt. Maar dat hoort er nu eenmaal bij. Hij vindt het heel erg leuk om dat proces te volgen. De ups en de downs en de stress. [lacht]. Bij mijn nieuwe uitgever heb ik een deadline. Dat heb ik nog nooit gehad en is best even wennen. Na mijn scooter ongeluk zeiden ze gelukkig meteen: ‘Stop! Eerst weer herstellen en beter worden, dan pas weer aan het schrijven denken. Die deadline schuiven we gewoon door.’ Dat is heel erg fijn, maar door al die omstandigheden krijg je toch wat schrijfstress. Gelukkig gaat het steeds iets beter met me. 

Waar ik nu zit, is ook de plek waar ik schrijf. Op deze bank, laptop op schoot, katten ernaast. Ik schrijf feelgoods, liefdesromans, omdat ik die zelf ook het liefste lees. Eigenlijk alleen maar. Vroeger las ik wel biografieën en historische romans, maar de laatste 10 jaar alleen maar mijn eigen favoriete genre. Voorbeelden van collega-schrijvers die ik graag lees zijn Paige Toon en Sophie Kinsella.”

De cover foto van 'Zoektocht terug' toont een strand bezaait met rotsen. Een prachtig blauwe kleur overheerst zowel de lucht als het water en het strand.

Marina: ”Die rotsen staan symbool voor de hindernissen die de hoofdpersoon moet nemen in het boek. En daar tussenin ligt een zee-glas te glinsteren. Een erg mooie cover.”





Glunderend laat Marina nog even haar oorkonde zien: de eerste prijs van de lezers bij de Perfecte Buren in de categorie feelgood.

Dank je wel Marina, voor dit prettige interview.

Roelant de By – onze vliegende reporter

Geen opmerkingen: