woensdag 23 mei 2018

WIN actie !!! 'De Stem' van Suzanna Esther







Winnen !!

Karin las ‘De stem’ van Suzanna Esther en Roelant ging in gesprek met deze dame.
Tijd voor een winactie, want dankzij Futuro Uitgevers mogen wij een exemplaar van ‘De Stem’ weggeven.

Vertel ons hoelang Suzanna in Frankrijk heeft gewoond en op wie Maarten - uit ‘De stem’ - een oogje heeft.
Tip: zie interview en recensie ;-)

Je hebt tot woensdag 30 mei 23.55u de tijd om je antwoord te sturen naar perfecteburen@gmail.com
Zet in het onderwerp DE STEM.

Voorwaarde is dat je lid bent van onze BESLOTEN groep op Facebook.
Nog geen lid? Dat is gefikst in één KLIK.

Go Go Go !!!

Lees hier de RECENSIE van 'De Stem'
Lees hier het INTERVIEW van 'De Stem' 


In gesprek met ... Suzanna Esther





“Als je mij de vrijheid geeft, bloei ik op en kan ik alles. Maar zet mij in een kantoor klem tussen de muren, dan word ik ziek. Dat is in mijn leven een steeds terugkerend fenomeen. Al heel vroeg ben ik zelfstandig in Amsterdam gaan wonen. Ik zal zo’n 16, 17 geweest zijn. Ik werd door IBM uitgenodigd om een traineeship te doen. Ik rolde als vanzelf het bedrijfsleven in. Maar dat bleek niks voor mij. Ik ging literatuurwetenschap studeren. Dat deed ik 2 jaar en ondertussen geld verdienen op kantoor, nu bij KPMG. In mijn vrije tijd hing ik veel rond in het Vondelpark. Heerlijk was dat. Ik ontmoette daar op een gegeven moment een Amerikaan. Die kennismaking besloeg slechts een enkele middag. Toen hij terug was in Amerika, zijn we elkaar blijven schrijven. Op mijn werk op kantoor liep het niet lekker. Ik werd lastiggevallen door managers, collega’s (die ervaringen heb ik verwerkt in mijn boek, “De Stem”.) Na een half jaar schrijven, stuurde die Amerikaan mij een open ticket. Best bizar eigenlijk want we hadden nog niet eens gezoend of zo. Ondertussen zat ik ziek thuis. De GGD, of hoe dat ook heette, achtte mij niet geschikt om terug naar KPMG te gaan. Ik mocht iets uitkiezen, een ander beroep, en dan zouden zij de omscholing betalen. Tja, wat kies je dan? Allerlei testjes gedaan. Kapster leek me wel leuk. Voor dat ik het wist zat ik op de kappersschool. Zo ging dat. Tussendoor was ik aan het schrijven met die Amerikaan. Ik dacht, ok als ik mijn kappersdiploma heb gehaald, ga ik naar Amerika. Best spannend natuurlijk, want in wezen was het een wildvreemde vent.”

Aan het woord is Suzanna Esther, een knappe, slanke jonge vrouw. Ze praat van de hak op de tak, veel en gemakkelijk. We drinken thee. Als ik opmerk dat ze wel een bijzonder turbulent leven achter de rug heeft, kijkt ze me bijna verbaasd aan.






“Dat valt toch wel mee? Vind je me zo impulsief dan? Ik was toch al bijna een jaar met die Amerikaan aan het schrijven voordat ik daar naartoe ging. Hij woonde in Oklahoma. Rode aarde, cowboy- en Indianenland. Eerst ben ik 4 weken naar hem toe gegaan. Grote tochten gemaakt; dat was super! In de laatste week dat ik er was, werd de intimiteit die er eigenlijk al sluimerde, steeds dieper. De vlam sloeg toen in de pan.  Achteraf gezien had je dat natuurlijk op je vingers kunnen natellen. [Hartelijk gelach]. Maar ja, toen moest ik terug.”

Roelant lachend: ‘Prachtig vooropgezet plan van hem!’

“Ja, precies. En dan vooral ook niks doen hè. Zo van: laat haar maar komen. Die situatie heb ik uitgebreid beschreven in mijn vorige boek, “Wervelstof”. Ik ben ook wel een apart type. Heel jong was ik al zelfstandig. Hoe dat kwam? Nou je kunt het zien als een omgekeerd Assepoesterverhaal. Ik kom uit een heel rijk gezin. Villa in Uithoorn. Vader was directeur van een fabriek. Hij leefde groots en ruim. Twee keer per week eten in een Michelin sterrenrestaurant, drie keer per jaar luxe op vakantie; het kon niet op. Later bleek dat hij dat allemaal bij zijn werk declareerde.  Hij werd door de hoofddirectie op het matje geroepen, maar bleef op de oude voet doorgaan. Tot hij op een gegeven moment op staande voet werd ontslagen. Hij heeft dat thuis niet verteld. Erger nog, hij heeft ruim een jaar gedaan alsof hij elke dag naar zijn werk ging. Niemand van ons gezin wist iets. Op een gegeven moment kwam ik er zelf achter, ik was toen 14. Ik spijbelde van school en zag mijn vader gewoon in de stad. Ik dook dan snel achter een paal, want ik wou niet dat hij zag dat ik spijbelde. Zo zag ik hem diverse malen in de stad, terwijl hij natuurlijk op zijn werk zou moeten zitten. Een verdwaasde en verwilderde blik had hij op die momenten. Ik dacht meteen: hier klopt iets niet. Hij bleek een totaal geheim leven te hebben. Vrij snel daarna verdween mijn vader gewoon. De villa moest verkocht worden; alle spullen. Mijn moeder, broer en ik bleven berooid achter. Van het luxe leventje dat ik leidde, was niets meer over. Om een nieuwe broek te kunnen kopen of iets dergelijks, moest ik nu werken. Zoals op de vleeswarenafdeling van Jacques Hermans. Ik werd helemaal misselijk van die vettigheid. Nog steeds kan ik er niet tegen. In de winkel werd ik overgeplaatst naar vakken vullen. Nou je kunt wel nagaan, ik had toen ook al dit postuur [ze wijst op haar slanke lichaam], dat sjouwen ging natuurlijk helemaal niet. Voortdurend moest ik aan de jongens vragen om me te helpen. De manager riep me op het matje. Hij vertelde me doodleuk dat ik ‘niet zo geschikt was voor de maatschappij. U kunt wel gaan.’ Die zin heeft mij jarenlang achtervolgd. Ik was kwaad, maar achteraf gezien had die vent best wel gelijk.”

Roelant: ’En je thuissituatie, hoe was die toen?’

“Mijn broer, met wie ik toen een goed contact had, koos ervoor om bij zijn vriendin en haar familie te gaan wonen. Een nieuw gezin dus in feite, weg van ons. Mijn moeders leven stond ook op z’n kop natuurlijk. Ze stortte zich snel in een nieuwe relatie. Van een heel gezin bleef niets meer over. Ik werd aan mijn lot overgelaten. Ook mijn vriendinnetjes hielden de boot af. Het ging niet goed met me. Ik liet me ook op school niet meer zien. Een oom en tante namen me op in hun gezin. Maar na drie weken konden die het ook niet meer aan. Ik was in een soort shock. Inmiddels was ik bijna 16 en ontmoette ik een jongen die een paar jaar ouder was, die mij naar het jeugd Riagg heeft weten te krijgen. Daarop werd ik uit huis geplaatst. Ik kwam in een soort jeugdopvang terecht; begeleid wonen. Van daaruit ben ik met die jongen bevriend geraakt en met hem samen gaan wonen. We hebben 5 jaar een relatie gehad. Dat was ook niet een hele goede, gezonde basis natuurlijk. Hij speelde een beetje mijn vader en moeder tegelijk. Toen kwam dat traineeship bij IBM en daarna die baan bij KPMG. Ik was een kantoorvrouwtje en hij werkte in een fabriek. Bij de sollicitatie vroeg ik maar wat qua salaris en ik kreeg het! Ik had nog nooit zoveel verdiend. Ik mocht het alleen niet vertellen aan de andere secretaresses… Kortom, ik was een goed geklede vrouw in een hoge functie en mijn vriendje werkte nog steeds in die fabriek. Hij kreeg daar steeds meer moeite mee. Van een zielig vogeltje veranderde ik in een sterke vrouw. En dat is eigenlijk The story of my life geworden. Mannen beginnen een relatie met me als ik zwak ben, maar als ik opkrabbel en weer in mijn kracht kom, kunnen ze dat niet aan. Sterke vrouwen, daar kunnen ze niet mee om gaan. Dan gaat het niet meer en proberen die mannen om me weer klein en zwak te maken. Dat kreeg ik op een gegeven moment door. Dat was hetzelfde met die Amerikaan. Zo’n klein meisje in het park, kwetsbaar, kneedbaar, schattig. Maar goed, ik heb wel lang nagedacht, maar ik had niks te verliezen. Wat kon me gebeuren? Ik heb mijn huis weggedaan, mijn spullen verkocht en ben naar Oklahoma vertrokken. Al na 2 maanden kwam ik erachter dat die Amerikaan allerlei geheimen had. Hij was jaloers en bezitterig en bleek getrouwd geweest te zijn met kinderen. Hij was ook 14 jaar ouder dan ik. Ik was toen nog erg jong, een onbeschreven blad en had ook een grote fantasie. Mijn Amerikaanse avontuur heb ik opgeschreven in mijn boek “Wervelstof”. Toen ik daar was, heb ik allerlei dagboeken bijgehouden. We leefden afgezonderd van de rest van de wereld, midden in de natuur. Ik voelde me als een vogeltje in een kooi. Ik kon daar niet meer weg. Door zijn jaloezie hield hij me geïsoleerd.  Uiteindelijk heb ik een smoes verzonnen dat ik naar Nederland op familiebezoek moest gaan. Ik heb toen alles achtergelaten en ben met alleen een tandenborstel en een extra onderbroek naar Nederland gevlogen. Hij heeft me naar het vliegveld gebracht en gezegd: ik zie je over een week. Ik ben nooit meer teruggegaan. Ik heb dat niet netjes gedaan natuurlijk. Het voelt ook onaf. Hij is diverse keren naar Nederland geweest om me te zoeken. Ik heb hem gemaild dat ik een vriend had, enz. Zijn reactie daarop was dat hij me een open ticket zou sturen zodra het uit zou raken.”

Suzanna neemt een slok thee en een hap van haar gebakje. Het is gezellig druk in de tearoom. Speciaal voor ons is de muziek wat zachter gezet. Ze vertelt verder.






“Terug in Nederland moest ik geld verdienen. Ik had mijn kappersdiploma, maar nooit als kapster gewerkt. Het lukte niet om daar een baan in te vinden. Toen heb ik mij maar bij een uitzendbureau ingeschreven. Kreeg ik weer een kantoorbaan; nu bij een bank. Ook dat ging niet goed.”

Roelant: ‘op je CV lees ik dat je tussen je 30ste en 36ste in Frankrijk hebt gewoond. Waarom was je daar naartoe gegaan? Ook voor de liefde?’

“Ehhh, ja, dat klopt. [Lacht hartelijk]. Ik wilde op vakantie naar Portugal, maar ik had natuurlijk geen geld. Ik sloot me aan bij twee andere meisjes om daar naartoe te liften. Op die vakantie ontmoette ik een Fransman. Die gaf mij toen een lift terug richting Nederland. Die slinger heeft toen een dikke week geduurd. Dat was geweldig, maar ik ging weer terug naar Nederland. Daarna bleef hij me bellen en mailen. Op een gegeven moment vertelde hij dat hij een huis voor ons had geregeld met mijn naam er al op. Nou, toen ben ik maar weer naar Frankrijk vertrokken. Daar hebben we 6 jaar gewoond. Ik was daar erg gelukkig. Prachtig gebied in de Jura, vlak bij Genève. Toen kreeg hij een geweldige baan in Nederland aangeboden.
Terug in Nederland bleek ik zwanger en kwam mijn oude leven dat ik als kind had weer terug: veel geld, groot huis, alles kan… En ik werd steeds ongelukkiger. Ik kreeg een tweede zoon. We woonden bij mijn ouderlijk huis om de hoek. Mijn kinderen zijn naar dezelfde basisschool gegaan als ik ben geweest. Dat was een soort herhaling van mijn eigen jeugd. Alleen de betere versie ervan. Mijn ex woont daar nog steeds.






“Niemand kan de toekomst voorspellen. Wat maakt voor mij het leven leuk? Dat zijn de mogelijkheden. Dat maakt schrijven ook zo leuk. Alles is mogelijk! [Ze lacht en kijkt heel ondeugend]. Dat is het plezier van schrijven: alles wat recht is, kan je krom schrijven en omgekeerd. Alles wat je ooit gedacht of gezien hebt, kun je erin stoppen en gebruiken. Geweldig! Mijn boek “De Stem” is gaandeweg ontstaan. Ik had niet een vast plan; ik ben gewoon gaan schrijven over een man die niet lekker in zijn leven zit; waar iets moet gebeuren. En toen ik begon met schrijven wist ik niet precies wat. Dit boek is helemaal al schrijvende ontstaan. Ik wist niet wie er op zou komen draven of wat diens rol zou worden. Zoals in het echte leven eigenlijk. Het zou gewoon zomaar kunnen gebeuren allemaal. En dat vond ik wel leuk. Toen ik op de helft was en ik het aan een redacteur liet lezen, vond deze het maar ongeloofwaardig; dat iemand zo ontslagen kon worden en daar niets van vertelt aan zijn vrouw. Ik dacht: je moest eens weten! Het is mij overkomen! Soms zijn de meest onwaarschijnlijke dingen gewoon echt gebeurd.”

Dank je wel voor dit gezellige, openhartige interview.

Roelant de By - onze vliegende reporter

Fotografie: Marluc.

Lees hier de RECENSIE van 'Stem'





‘De verloren kinderen’ – Diney Costeloe



Genre: (oorlogs)roman
Uitgever: De Fontein
ISBN: 9789026140631
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 496
Uitgave: december 2017

Dank aan Uitgeverij De Fontein voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.


Belcaster 1948. Rita van negen en haar zusje Rosie van vijf wonen samen met hun moeder Mavis in een arbeiderswoning. Hun vader is niet meer teruggekomen uit de oorlog en Mavis heeft het moeilijk om de eindjes aan elkaar te knopen als alleenstaande moeder. Een paar maanden geleden heeft ze kennisgemaakt met Jimmy Randall en ze ziet in hem haar ticket naar maatschappelijk aanzien en veiligheid. Ondanks dat ze al snel kennismaakt met zijn wispelturige karakter accepteert ze dat wel. Zelfs zijn onredelijke eis t.a.v. Rita en Rosie neemt ze serieus in overweging. Want wat moet ze anders? Wanneer zich een onverwachte wending in hun leven voordoet ziet Mavis helemaal geen andere mogelijkheid meer. Het felle protest van haar moeder, de oma van de meisjes, en van Rita zelf doen haar niet veranderen van haar beslissing. Ze ziet geen andere oplossing in deze situatie en op deze manier doet ze het beste voor iedereen, toch? En daarbij, is het maar tijdelijk daar is Mavis heilig van overtuigd.

Mavis komt via de voogdijraad in contact op met de welgestelde zakenvrouw Emily Vanstone die voor de oorlog was gestart met de liefdadigheidsinstelling EVER-care. Opgericht met de achterliggende gedachte dat met een christelijke inslag meisjes uit arme en disfunctionele gezinnen ‘te redden zijn’ neemt EVER-care de zorg van Rita en Rosie over. Mavis weet alleen niet precies wat ze nu heeft getekend. Maar het is al te laat, ondanks protesten van oma en Rita zijn ze nu overgeleverd aan dit tehuis. Oma doet wat ze kan maar het mag niet baten. Het gaat zelfs zo ver dat de meisjes ineens niet meer te vinden zijn. Oma wanhopig, Rita opstandig en wanhopig, Rosie die zich steeds verder in zichzelf terugtrekt, een klok die genadeloos doortikt. De jaren vliegen voorbij, de meisjes worden ouder. Wat staat hen nog allemaal te wachten en zal Mavis ooit inzien wat haar keuzes teweeg hebben gebracht?

Wat vooral bijblijft van dit schrijnende verhaal is de rol van de onderdrukte vrouw, jong en oud. Mavis is daar een goed voorbeeld van. Overtuigd dat een man nodig is om een vrouw met aanzien te kunnen zijn, dat er geen schande van je wordt gesproken. En hoeveel belang hecht je daaraan? Is dat ‘aanzien’ belangrijker dan je kinderen? Een moeilijke vraag en een beslissing die een wrange smaak nalaat. Het is daardoor moeilijk om sympathie te koesteren voor Mavis, terwijl ze het echt niet gemakkelijk heeft. Ze is naïef en makkelijk te beïnvloeden. Het overgrote medelijden is er voor de meisjes maar ook voor oma. Hun liefde en wanhoop zijn tergend en grijpen je tijdens het lezen behoorlijk bij de strot. Het is haast onvoorstelbaar wat zij meemaken. De auteur heeft die emoties levensecht verwoord.

dinsdag 22 mei 2018

‘Kijk niet terug’ – Nora Roberts



Genre: roman / thriller
Uitgeverij: De Boekerij
ISBN 9789022581704
Aantal pagina’s: 492
Uitvoering: paperback
Verschijningsdatum: mei 2018

Met dank aan De Boekerij voor dit recensie-exemplaar.

Een perfecte combinatie van een thriller en een roman, zo kun je dit boek van Nora Roberts het best beschrijven!

Op vrijdag 22 juli 2005 vindt een enorme tragedie plaats: drie jongens zaaien dood en verderf in een bioscoop en in een winkelcentrum. Er vallen tientallen doden en gewonden. Ook de drie daders vinden de dood. Maar er zijn ook overlevenden. Zo is er Simone Knox een zestienjarige die met haar vriendinnen in de bioscoop is. Toevallig is ze op het toilet als een van de daders het vuur opent in de bioscoop. Ze houdt het hoofd koel en waarschuwt de politie zodat die snel ter plaatse kan komen. Dat spaart levens maar helaas niet die van haar beste vriendin…

Ook Reed Quartermaine houdt het hoofd koel; in het winkelcentrum redt hij het leven van een jongetje. Hij besluit door deze dramatische gebeurtenis bij de politie te gaan en wordt daarbij geholpen door Essie, de politieagente die de dader in de bioscoop uitschakelde.

Jaren verstrijken, de overlevenden gaan allemaal op hun eigen wijze om met het drama. De ene sluit zich ervoor af en de ander bijt zich vast in verontrustende feiten. Het blijkt namelijk dat de overlevenden van het drama een voor een vermoord worden. Door wie? Wat is het verband?

Op het rustieke Tranquility Island, de thuishaven van Simone en haar oma Cici, maar inmiddels ook van Reed die er commissaris is geworden, vindt de ontknoping plaats. Dertien jaar na het oorspronkelijke drama.

Conclusie

Het is geen roman, het is geen thriller: het is Nora Roberts!
De auteur heeft weer een heerlijk boek afgeleverd waarin spanning en romantiek elkaar afwisselen. Simone en haar oma zijn kunstenaars, er worden prachtige verhalen over het ontstaan van kunstwerken verteld. De hoofdpersonages zijn zichzelf, ze maken menselijke keuzes, soms goed soms fout.

Extra sterk in dit boek is ook dat de auteur in het verhaal verwerkt dat mensen op hun eigen manier omgaan met trauma’s in hun leven, er is geen ‘recept’ voor. Voor mij echt weer 5 sterren waard!

Jeannie Bertens - recensent De Perfecte Buren

‘De stilte van het water’ – Norman Jansen



Genre: roman
Uitgever: Futuro Uitgevers
ISBN: 9789492221933
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 200
Uitgave: 2018

Met dank aan uitgeverij Futuro voor dit recensie-exemplaar

Korte inhoud

Ladymia woont met haar man en twee kinderen op Haïti. Breed hebben ze het niet, maar ze hebben een dak boven hun hoofd en zijn gelukkig. Haar man is vaak weg naar de haven van Port-au-Prince om aan bouwprojecten te werken, terwijl Ladymia thuis voor de kinderen zorgt. Tot…

12 januari 2010, een enorme aardbeving treft het land, ook Ladymia en haar gezin worden getroffen. Haar echtgenoot en moeder komen om. Overal is er chaos en loert het gevaar. Zonder een dak boven hun hoofd is het moeilijk overleven voor Ladymia en haar kinderen. Ze gaat op zoek naar haar zus en ze beslissen om samen Haïti te verlaten. Haïti is arm, corruptie alom, gevaarlijk, … en de zussen willen hun kinderen een beter leven bieden.
Snel komen ze in handen van mensensmokkelaars en worden ze misbruikt. Zullen ze dit wel overleven?

Conclusie

Norman Jansen werkte voor de Koninklijke Marechaussee en vanwege zijn werkzaamheden kwam hij in landen zoals Belize, Haïti, USA, Tortola, Suriname, … . Zijn boeken gaan over zijn eigen ervaringen, gebaseerd op waargebeurde feiten en zijn deels ook autobiografisch alsook ‘De stilte van het water’.

Norman schrijft op een eenvoudige en duidelijke manier, zodat zijn boeken toegankelijk zijn voor het bredere publiek. Het verhaal van Ladymia is schrijnend, het dient verteld en gelezen te worden. Verschillende sociale thema’s komen aan bod zoals corruptie, mensenhandel, armoede en uitbuiting. We komen ook te weten ‘waarom’ mensen op een bepaalde manier handelen, waarom willen ze weg uit hun eigen land hoewel ze weten dat hun overlevingskans laag is.

In het eerste deel van het boek omschrijft Norman het leven op Haïti en leren we de personages kennen. Vooral Ladymia en hoe zij alles ervaart. In zijn omschrijving van de omgeving en cultuur heeft hij veel oog voor detail, zelfs lokale tradities zoals vb. voodoo komen aan bod. Hierna beschrijft hij op een krachtige manier de situatie vlak na de aardbeving, de chaos die dan ontstaat en de onmacht van de bevolking, waarop Ladymia besluit haar geluk elders te zoeken. De schrijfstijl van Norman is helder en eenvoudig maar mist toch zijn kracht niet. Als lezer voel je mee met Ladymia en wat zij doorstaat.

Ik was toch even stil na het lezen van ‘De stilte van het water’. Van mij krijgt dit boek 4 sterren.

Silke Wimme - recensent De Perfecte Buren






maandag 21 mei 2018

‘Luma’ – Lydia Brewster


Genre: roman
Uitgeverij: Futuro Uitgevers
ISBN: boek 9789492221971
Aantal pagina’s: 175
Uitvoering: paperback
Verschijningsdatum: februari 2018

Met dank aan Futuro Uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Lydia Brewster beschrijft met vlotte pen de zware weg die moet worden afgelegd om af te kunnen rekenen met de demonen uit haar verleden. En dat je eerst helemaal tot de bodem moet gaan alvorens omhoog te klimmen.
Luma is een boek waarbij gevoelens van afkeer, angst, wanhoop en plaatsvervangende schaamte worden opgeroepen.

De fragmenten waarin geldklopperij en verkrachting worden beschreven zijn afschuwelijk en worden realistisch en met galgenhumor beschreven. Voor mij als lezer is dit gelukkig geen werkelijke wereld en komt de humor cynisch en zelfdestructief over. Ook de keuzes die Luma maakt in haar leven zijn niet allemaal even verstandig en leveren mij de gedachte op dat mensen het ongeluk over zichzelf af kunnen roepen. Het intellect van de hoofdpersoon strookt enerzijds niet met de door haar gemaakte expliciete keuzes, wel met de sterke wil om weer gelukkig te worden.

Het verhaal van Luma wordt verteld en regelmatig onderbroken door een soort sprookje vol symboliek dat de metafoor vormt voor haar missie naar geluk. Dit is bijzonder knap gedaan.

Het boek leest vlot door eenvoudig taalgebruik en een ongecompliceerde zinsconstructie. Grammaticaal is het boek niet consistent qua tijdsvorm. Er wordt veel gewisseld tussen tegenwoordige en voltooid tegenwoordige en verleden tijd.

Opvallend vind ik de keuze om de hoofdpersoon (Luma) in deze autobiografische roman een andere naam te geven dan die van de auteur (Lydia). Volgens de site van de uitgever is dit in onderling overleg besloten. De motivatie hiervoor is mij onbekend. Het doet iets met mijn gevoel of het authentiek is en wellicht niet volledig autobiografisch.

Boek is qua formaat breder dan de meeste romans. Dit trekt de aandacht. De omslag toont een silhouet van een vrouw langs een tropische kustlijn en sluit aan bij het beeld van Suriname. De tekst op de achterkant is goed gekozen en geeft een samenvatting van verhaal en auteur. Wel werd ik hierbij door zinsopbouw en woordkeuze aanvankelijk op het verkeerde been gezet en dacht ik met een Young-adult roman te maken te hebben. Dit bleek al snel niet het geval te zijn.

Ik heb gezien dat de uitgever ook (zelf)managementboeken publiceert. Deze roman past prima in deze categorie. De gevoelens na misbruik worden goed beschreven, wat herkenning bij lotgenoten zal oproepen. Daarnaast bevat het boek goede raad en advies aan slachtoffers die kampen met een laag zelfbeeld.

'Luma' is een roman die mij pakt en in verwondering laat beseffen dat wanneer je zoveel ellende hebt beleefd als hier beschreven, ik toch kan kijken naar de prachtige lach van de auteur op de achterflap. De missie (b)lijkt geslaagd?!
Deze roman is dat zeer zeker. Schrijnend en eerlijk beschreven leed en vechtlust. Ik ben uitermate nieuwsgierig waar de auteur na deze autobiografische roman mee zal gaan komen. De lezer verdient meer van Lydia Brewster. Ik geef dit boek 3,5 sterren
             
Peter van Bavel – gast recensent De Perfecte Buren

Mijn persoonlijke songtekst
“Het is niet de wereld
maar ik, die de onschuld verloor”
(Frank Boeijen - Onschuld)



‘Nomadologisch Manifest’ – Huig De Groot



Genre: non-fictie
Uitgever: Palmslag

ISBN: 9789491773785
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 90
Uitgave: 2018

Met dank aan uitgeverij Palmslag voor dit recensie-exemplaar

Korte inhoud

‘Nomadologisch Manifest’ is een redelijk dun boekje, amper 90 pagina’s. Om geen spoilers prijs te geven, is deze korte inhoud zeer beknopt.

‘Nomadologisch Manifest’ is een essay over de relatie van de mens tot de natuur in een nomadisch perspectief. De auteur neemt ons mee op zijn reizen waar hij tot bezinning is gekomen en tot inzicht over de verstoorde relatie tussen mens en natuur waardoor we nu een verstoring hebben van het natuurlijk evenwicht en de klimaatverandering.

Conclusie

Huig De Groot heeft 15 jaar aaneengesloten gereisd doorheen verscheidene landen. Vandaar ook zijn fascinatie voor het nomadisch bestaan. Tijdens zijn reizen las hij vaak filosofische werken, waarna hij deze verbond aan zijn eigen natuurbeleving. Hieruit ontwikkelde hij zijn eigen ‘Nomadologische’ levensvisie. Het ‘Nomadologisch Manifest’ is een essay en het resultaat hiervan.
Huig ziet zichzelf vooral als activist en een bezorgde wereldburger.

‘Nomadologisch Manifest’ is een klein boekje die je als lezer toch tot een beter inzicht brengt over de huidige klimaatveranderingen. De auteur laat ons kennismaken met zijn eigen inzichten die hij vergaarde tijdens zijn reizen. Het lijkt wat saaie materie, maar niets is minder waar. De auteur schrijft op een heldere en duidelijke manier. Hierdoor is het ‘Nomadologisch Manifest’ toegankelijk voor een breder publiek.

Het boekje bestaat uit verschillende kortere hoofdstukken, waardoor het ook vlot leest. Afwisselend heeft hij het over zijn reiservaringen en zijn ‘eigen’ filosofie over het nomadologische. Hij stelt dat het settelen van de mens aan de basis ligt van onze huidige klimaatveranderingen en zorgde dat het evenwicht tussen mens en natuur verstoord werd. Maar ook gekende filosofen komen aan bod en hoe Huig hun theorie interpreteert. Lezers die graag filosoferen, zullen zeker van het ‘Nomadologisch Manifest’ genieten.

Het is een actueel thema en ook al ga je niet 100% akkoord met Huig zijn filosofie het zet je zeker aan tot nadenken. Het boek is een leuke afwisseling tussen zijn reisverslagen en filosofie. Van mij krijgt het boek dan ook een 3,5 sterren.

Silke Wimme - recensent De Perfecte Buren







vrijdag 18 mei 2018

'Hybrid 2 - De kleuren van het licht' – Greet Ilegems


 
Genre: Young Adult
Uitgever: World of Hybrid
ISBN: 9789082390414
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 350 pagina's
Uitgave: 2 december 2017

Met dank aan Greet Ilegems voor het recensie-exemplaar.

Verhaal
Amina wordt wakker in een prachtige omgeving van bovennatuurlijke schoonheid. Ze bevindt zich in een stad die er magisch uitziet. De bewoners begroeten haar vriendelijk en behulpzaam. Amina kan zich helaas alleen haar naam herinneren en is daardoor nieuwsgierig naar alles. Ze wordt als vanzelfsprekend opgenomen in de nieuwe wereld en ze krijgt, net als alle andere jongeren, les. Deze lessen zijn niet zoals wij ze kennen, maar magisch. Met regelmaat beangstigt dit Amina, ze weet immers niets van haar verleden en dit voelt nieuw voor haar. Ook heeft Amina het gevoel dat er bepaalde zaken niet kloppen. Ze merkt dat niet alles even mooi en sprookjesachtig is. Er blijken geheimen te zijn en Amina begint vragen te stellen. Echter geeft niemand haar een duidelijk antwoord. Langzamerhand begint Amina te beseffen dat ze wel degelijk een verleden heeft ergens anders. Amina ontmoet enkele keren een mysterieuze jongen, die haar naam roept en woorden uitspreekt die zij niet begrijpt. Amina probeert er achter te komen wat er met haar aan de hand is.

Gauthier Dumont maakt zich zorgen over zijn oud-klasgenootje Amina. Ze is al een jaar zoek en Gauthier speurt alle aanknopingspunten af naar informatie over wat er met haar gebeurd kan zijn. Tijdens zijn onderzoek komt Gauthier erachter dat zijn eigen familie tegen hem liegt. Zij hebben altijd ontkend dat zijn overleden vader iets te maken had met Amina. Gauthier vindt echter informatie die duidelijk aangeeft dat er een link is tussen Amina en zijn overleden vader. Hij snapt niet waarom zijn familie daarover zou kunnen liegen. Gauthier besluit deze link te volgen in de hoop Amina terug te vinden.

Conclusie
Het tweede deel van de serie leest gelijk prettig. Je krijgt vanaf het begin precies voldoende informatie om je de gebeurtenissen uit het eerste boek voor de geest te halen. Zowel Amina als Gauthier willen weten wat er precies speelt en beiden gaan in hun werelden op zoek naar antwoorden. Hoe meer ze komen te weten, des te geheimzinniger het wordt.
Tijdens het zoektocht van Gauthier naar Anima vinden er enkele zeer spannende ontwikkelingen plaats, waarbij ik mijn adem af en toe inhield. Op de momenten dat Gauthier steeds dichter bij de waarheid komt, wordt hij door onbekenden tegengewerkt en zij schuwen geen geweld. Greet Ilegems weet dit enorm spannend te brengen en het mysterie rondom Amina wordt alleen maar groter. Gauthier ontdekt dat er een link is tussen de verdwijning van Amina en de dood van zijn vader. Hij weet niet meer wie hij nog kan vertrouwen.

We hebben een nieuwtje !! Suzanna Esther blogt voor De Perfecte Buren




We hebben een nieuwtje !!

Kennen jullie de auteur van 'De stem'? Vanaf deze maand verschijnt er elke maand een column van haar hand. Een korte kennismaking:

Wie is zij?

Suzanna Esther alias Ana Soof, was al zeer jong in de ban van boeken, en toen zij op een dag heel veel boeken had gelezen, besloot ze het geleerde in de praktijk te brengen.

Schrijven over het leven met gebruik van mooie en/of duidelijke taal werd onderdeel van haar persoonlijke missie. Om dat goed te kunnen, moest ze eerst nog veel meemaken en leren. Ze leerde literatuurwetenschappen, en psychologie. Natuurlijk leerde ze nog heel veel andere zaken maar die zijn voor haar iets minder belangrijk.

Suzanna Esther is een échte verhalenverteller maar vindt het ook fijn als er in een verhaal of column een mooie boodschap voor de lezer is te vinden. Zo brengt zij soms ernstige zaken met een vleug humor of satire, want een dag niet gelachen is niet geleefd.

Inmiddels heeft zij twee boeken geschreven, ‘Wervelstof’ en ‘De Stem’, en zijn er veel columns op verschillende sites van haar hand gerold. Zij schrijft (en leest) vrolijk door en dan nu ook voor onze Boeken & Leesclub De Perfecte Buren.

In haar eerste column zal zij haar alias Ana Soof uitleggen….






'De onverklaarbare logica van mijn leven' - Benjamin Alire Saenz


Genre: Young Adult
Uitgever: Blossom Books
ISBN: 9789463491112
Uitvoering: Hardcover
Aantal pagina’s: 428
Uitgave: februari 2018

Als eerste gaat mijn grote dank uit naar uitgeverij Blossom Books. Voor het uitgeven van dit prachtige boek. Voor het prachtige verhaal dat ze (helpen) verspreiden. Voor de geweldige cover. En voor dit recensie exemplaar!

Flaptekst
Het is de eerste dag van Sals laatste jaar op de middelbare school en alles staat op het punt te veranderen.

Salvador dacht dat hij wist waar hij hoorde in de wereld. Maar als hij geconfronteerd wordt met zijn veranderende gedrag, begint hij meer en meer na te denken over zijn verleden, heden en toekomst.
Sal is als Amerikaans adoptiekind opgegroeid bij een Mexicaanse homoseksuele vader. Is hij dan Amerikaans-Mexicaans, of Mexicaans-Amerikaans? En welk gedrag heeft hij van zijn liefdevolle vader geleerd, en welke karaktereigenschappen komen van zijn biologische ouders? Of is Sal gewoon zichzelf?
Samen met zijn vrienden en zijn vader zoekt hij uit wie hij is en waar hij hoort, maar ontdekt hij vooral hoe belangrijk het is om te kunnen zijn wie je écht bent.


Samenvatting van het verhaal

In ‘De onverklaarbare logica van mijn leven’ neemt Benjamin Alire Sáenz je mee in het verhaal van Salvador (Sally), zijn (adoptie)vader Vincente en Sam (Sammy). Sally is de echte hoofdpersoon in dit boek. Hij groeit op als adoptiezoon bij Vincente, die homo is. Dit maakt Sally niets uit. Het is de beste vader die er is. Maar Sally merkt dat hij verandert. Hij vecht de laatste tijd niet alleen met woorden, heeft moeite zich te concentreren en heeft wisselende stemmingen. Er gebeuren dingen in zijn leven, in dat van Sammy en dat van Vincente. Goeie dingen en slechte dingen. Langzaam lijkt hij zichzelf te 
ontdekken.

Conclusie

Net als ‘Aristoteles en Dante ontdekken de geheimen van het universum’ is dit boek een echte must have. (Misschien is het slim om nu vast het boek te kopen voor het uitverkocht is en dan pas deze recensie te lezen… ;) ). Nee zonder grap, dit boek is voorlopig even mijn nieuwe beste boek. Dit boek is voorlopig even mijn verslaving (steeds even pakken als ik langs de kast loop). Ik houd niet zo van labels op boeken, toch durf ik te beweren dat dit literatuur is. Echte YA-literatuur. Met fraaie zinnen weet Benjamin Alire Sáenz je te vangen in een wereld die elke puber, elke YA zal herkennen. Lief en leed. Elk facet is in dit boek te vinden. Het is verdrietig, lachwekkend, ontroerend en noem zo maar op! ik voelde me fijn en verdrietig tegelijk. Ik als 17-jarige puber herkende me in Salvador, in Sam, in Fito. Hun problemen zijn mijn problemen.

-Mijn theorie was dat iedereen een relatie met woorden heeft –of ze dat nu weten of niet. (blz.32) 

Ik ben verliefd. Op Sally, op Sam, op Fito, op Vincente, op Mima, op Marcos, op iedereen. Op dit boek, op de schrijfkunsten van Benjamin Alire Sáenz. Verplichte kost op scholen, want dit zijn de boeken waardoor je ontwikkelt. 
5 fonkelende sterren voor ‘De onverklaarbare logica van mijn leven’.

Marc-Jan van Dam - recensent De Perfecte Buren

donderdag 17 mei 2018

‘Stukjes hemelblauw’ – Sue Durrant



Genre: kind & jeugd
Uitgeverij: Meis & Maas
ISBN: 9789030501732
Uitvoering: paperback met flappen
Aantal pagina’s: 208
Uitgave: oktober 2016

Met dank aan uitgeverij Meis & Maas / uitgeverij Agora en fb groep Kinderboeken voor dit recensie-exemplaar.

Samenvatting van het verhaal

Het eerste wat me aantrok tot dit boek was de cover. Zonder de flaptekst te lezen wist ik al dat dit verhaal me zou aanspreken. Het is een paperback met extra flappen. Op de voorgrond van de cover staat een stoel met een geopende enveloppe erop waaruit een brief steekt. Ook zie je een raam waardoor je een mooie blauwe lucht ziet met zwaluwen. Als je het boek opendoet zie je een weids landschap in zijn geheel. Dit alles heeft meerdere betekenissen in het boek. Deze cover en alle andere illustraties zijn aan de hand van Katie Harnett die er echt een meerwaarde aan heeft gegeven. Elk hoofdstuk wordt voorzien van een andere tekening en onderaan worden de paginanummers versierd door blaadjes.

Anno oktober 1987
Miracle en Zackery worden weeral eens opgehaald bij een pleeggezin door Anita. Zij is hun maatschappelijk werkster en deze keer brengt ze hen naar Huize Skilly, ergens in Londen. Voordat ze naar het kindertehuis zijn gebracht, hebben ze bij een resem mensen gewoond. Nu ze naar Skilly worden gebracht zijn ze beiden heel verdrietig ook al worden ze warm onthaald. Miracle wil liever dat ze haar ‘Ira’ noemen en Zackery ‘Zac’ omdat hij altijd rent en ‘Miracle’ niet zo een gepaste naam is voor een jeugdzorgkind. Broer en zus krijgen een kamer op de zolderverdieping van het tehuis waar ze kunnen uitkijken op een mooie tuin.

Ira is negen jaar oud en Zac is zeven jaar. Anita blijft voor hen verder zoeken maar Ira beseft goed dat het moeilijk zal worden om nog geadopteerd te worden. En hoe ouder ze worden hoe minder kans ze maken. Het leventje gaat zijn alledaagse gang in tehuis Skilly, maar de tuin is de plaats waar ze het meest gelukkig zijn. Ira schrijft veel dingen op in haar dagboek, dit maakt het echt voor haar. Ze moet het allemaal aan iemand kunnen vertellen en in haar dagboek pent ze de gebeurtenissen en voornamelijk haar gevoelens neer.

Boek van de maand 'Pas op voor de buren' - Bookflash






Op 29 mei verschijnt bij Uitgeverij Q Pas op voor de buren van Hilde Vandermeeren.
In mei staat dit boek een hele maand ‘in the picture’ bij ons als Boek van de Maand.

Zoals beloofd volgt hier een exclusief leesfragment uit Pas op voor de buren:

De uitgever had geïnformeerd hoelang haar writer’s block nog zou duren. Hij had niet eens zijn best gedaan om zijn ongeduld te verbergen, dacht Ruth, terwijl ze op veel te hoge snelheid door de bocht reed die uitkwam in haar straat. De ruitenwissers sloegen heen en weer op het ritme van haar hartslag. Ze hoorde de banden tegen het asfalt schuren en klemde het stuur nog harder vast om de controle niet te verliezen. Een glad wegdek en klamme handen vormden een gevaarlijke combinatie voor iemand bij wie de onrust als een passagier op de achterbank zat. Ze was er bijna.

De straat was spaarzaam verlicht. Met moeite kon ze in de verte de contouren van haar huis onderscheiden, een ruime cottage uit het begin van de vorige eeuw, omringd door bomen. Toen ze het twee jaar geleden kocht, zei de makelaar dat het zo lang te koop had gestaan omdat het zo oud was. Dat was niet de enige reden, wist Ruth. Er waren veel mensen die niet stonden te springen om in een doodlopende straat met slechts vier huizen te gaan wonen, vlak bij een dorpskern die steeds leger raakte omdat de beloofde verbinding met de snelweg er maar niet kwam. Vooralsnog eindigde de onafgewerkte asfaltweg abrupt in het glooiende landschap. Dat was exact wat ze wilde; afgesneden zijn van de buitenwereld.

De cottage bevond zich frontaal aan het eind van de straat, als een eenzame toezichthouder op de drie andere huizen. De woning was eigendom geweest van een hoogbejaarde barones die zich op alle mogelijke manieren voor het plebs had verschanst. De bomen in de voortuin en langs de oprit dienden als barricade en het privé bos aan de achterkant vormde een veilige rugdekking.

Ruth had de cottage gekocht in de herfst, die de bomen een warme, roodgele gloed had gegeven. De eerste winter – en de laatste die ze alleen in het huis had doorgebracht – toen de bomen hun bladeren hadden verloren en met hun kale takken naar de hemel klauwden, had ze even getwijfeld. Toen ze op een stormachtige decemberavond de luiken wilde dichtdoen omdat er een tak tegen het raam tikte, leek het of er een schim haastig tussen de bomen was weggedoken. Maar zelfs op dat moment had ze er geen spijt van gehad dat ze hier was komen wonen. Nog even.

De regen en de schemering legden een waas over de omgeving. In plaats van haar snelheid aan te passen, trapte ze het gaspedaal dieper in.
Aan haar linkerkant flitste het witgeschilderde huis van de Morgans voorbij, een kinderloos echtpaar van in de zestig. Ogenschijnlijk keurige mensen, net zoals hun gazon. Zij vulde haar tijd met bakken en braden en hij met het observeren van vogels. Matthew begreep er dan ook niets van toen ze hem zei dat ze het koppel al vanaf het begin behoorlijk angstaanjagend had gevonden. De Morgans waren overal. Judith stond zowat om de week met een cake of een dampende schotel voor de deur en Ruth had Jeff ooit eens betrapt toen hij met zijn verrekijker het privébos achter hun huis was binnengedrongen. Dat was alleen door een gracht en een bordje met privaat eigendom afgegrensd van de openbare weg. Vanuit het bos had hij zicht op haar badkamer op de eerste verdieping waarvan ze de overgordijnen zelden dichtdeed omdat er toch geen inkijk was.

‘Geloof Jeff toch als hij zegt dat hij een zeldzame vogel heeft gespot,’ had Matthew gelachen. ‘Hij ziet er heus niet uit als een vies mannetje.’ Zijn woorden hadden haar niet gerustgesteld.

Naast de Morgans woonde Brenda Owen, een gescheiden vrouw van eind veertig die vaak voor zaken in het buitenland was. Wat voor werk ze precies deed was onduidelijk, maar aan haar designwoning en gloednieuwe Mercedes viel af te leiden dat het haar geen windeieren legde.

Aan haar rechterkant zag ze het huis van Luke, een weduwnaar die nu al ruim een jaar zijn verdriet probeerde te verbergen voor zijn zevenjarige dochtertje Katie. Ze was een kleine doorzetter die wat leven in de buurt bracht, zoals die keer dat ze na een valpartij met haar skateboard dapper door de straat bleef roetsjen. Zelfs de regen had haar niet kunnen deren.

Ruth keek even opzij, naar de knusse gezinswoning die zo doods was geworden na Michelles overlijden. Wat er daarna gebeurde, verliep in een flits.
Vanuit haar ooghoeken zag ze iets bewegen. Een schim schoot vanaf de oprit naar voren, recht naar de wielen van haar auto. Ze ging op de rem staan en de banden kwamen gierend op het wegdek tot stilstand.
De regen roffelde op het dak. Ruth beefde over haar hele lichaam en durfde niet uit te stappen.
Katie.



woensdag 16 mei 2018

'De stem' - Suzanna Esther


  
Genre: thriller/roman
Uitgever: Futuro Uitgevers
ISBN: 9789492221940
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 175
Uitgave: voorjaar 2018

Met dank aan Futuro Uitgevers voor dit recensie-exemplaar.

Suzanna Esther is al jaren een gepassioneerd auteur en columniste, en schrijft al vanaf haar tiende levensjaar dagelijks in dagboeken. Eerder verscheen van haar de novelle Wervelstof. 


Maarten is een gescheiden, sullige man met een nietszeggende baan die opgaat in de massa. Door Suzanna haar beschrijving krijg je direct een duidelijk beeld van wie hij is en hoe hij in het leven staat. Tot hij op een dag een stem hoort. Die stem komt te pas en te onpas zijn leven in en zorgt voor gênante situaties. In eerste instantie probeert hij de stem te negeren, tot die hem tips en adviezen geeft die nog uit blijken te komen ook. Maarten laat de stem 'binnen' en geeft die zelfs een naam: Amélie.

Het verhaal neemt je mee in de wereld van Maarten, maar daarnaast verschijnen er nog andere personages op het toneel. Onder andere Lisa, Maarten's leidinggevende, maar ook de vrouw waar hij een oogje op heeft. Ook Hans, Erik en Barbara nemen hun rol in het verhaal in. Wat heeft de een met de ander te maken?

Het verhaal begint met een proloog waarvan je niet direct weet wat je ermee aan moet. In korte hoofdstukken - elke keer uit het perspectief van een ander personage - neemt Suzanna je op sleeptouw. Met de nodige humor kom je steeds meer te weten over Maarten en de andere personages. Tot op zekere hoogte heb je geen flauw benul wat ze met elkaar te maken hebben. Suzanna reikt je subtiel de puzzelstukjes aan om naar de plot toe de puzzel compleet te maken. Met ‘De stem heeft zij een origineel verhaal neergezet.

Het boek leest vlot mede door de erg toegankelijke schrijfstijl. De hoofdstukken zijn kort en dat zorgt ervoor dat je er doorheen raast. De opbouw naar de plot toe verloopt gestaag, zodat je meegesleurd wordt in het verhaal met herkenbare emoties van zowel Maarten als de andere personages. Suzanna heeft tijdens de lessen psychologie goed opgelet. Zelf had ik voortdurend het gevoel dat ik, tijdens het lezen, de karakters aan het observeren was. Heerlijk vond ik dat. Ik vind het dan ook geniaal dat de auteur erin slaagt om dat teweeg te brengen bij de lezer! 

Suzanna zorgt voor een verrassend, doch - mijns inziens - open einde. Een boek dat je openslaat en zonder dat je het weet weer dichtslaat, omdat het uit is. Vier dikke sterren voor 'De stem'.

Karin - Team De Perfecte Buren