woensdag 6 december 2017

‘Een jaar na Milo’ – Olga van der Meer


Genre: roman
Uitgever: Zomer&Keuning/Omniboek
ISBN: 9789401911009
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 240
Uitgave: 17 oktober 2017

Dank aan Uitgeverij Zomer&Keuning voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

Het leven begint bij 40. Maar niet voor Milo. Drie dagen na zijn veertigste verjaardag overlijdt hij, echtgenote Janine in wanhoop achterlatend. De periode die volgt is onwezenlijk, Janine kan het niet vatten en mist alles van Milo. Ze loopt rond als een zombie, verwaarloost zichzelf en krijgt niets gedaan. Ze verdrinkt als het ware in haar verdriet en kan geen houvast vinden om zichzelf uit dat dal te trekken. Wat volgt is een periode van uitersten en veel tijd om na te denken. Het huwelijk kende maar één echte pech en dat was het feit dat het niet gelukt was om kinderen te krijgen, iets dat hun relatie wezenlijk veranderde. Janine stortte zich op haar werk en Milo zocht ook afleiding, ze waren wel samen maar ook weer niet écht. Maar nu is Milo dood en Janine dus helemaal alleen, écht alleen. Het is moeilijk om de draad weer op te pakken, ze blijft malen en nadenken, evalueren. Twee maanden na zijn overlijden besluit ze om wat dingen te gaan opruimen, ze moet verder.


Ze vindt een oude telefoon en in de hoop nog wat leuke foto’s te vinden zet ze het apparaat aan. Janine vindt alleen iets heel anders en dat is een klap in haar gezicht. Milo was de laatste tijd wel wat kortaf en afwezig en nu weet ze waarom. Hij blijkt met een andere vrouw namelijk een kindje te hebben, niet met Janine, wel met een ander! Janine stort in, trekt alles van de afgelopen twintig jaar in twijfel, gaat nog meer nadenken. Nu is ze niet alleen weduwe, maar ook nog eens een bedrogen echtgenote. Het is te veel. Ondanks haar sociaal vangnet is dit extra moeilijk te dragen, ze is kwaad, heeft pijn, ze schaamt zich maar aan de andere kant is ze ook nieuwsgierig. Want als ze antwoorden wil horen zal ze naar die vrouw moeten, die ander. Want aan Milo kan ze niets meer vragen. Haar emoties gaan met Janine aan de haal en ze besluit haar vriendinnen in vertrouwen te nemen. En dan gaat het snel.


Olga van der Meer heeft met ‘Een jaar na Milo’ een gevoelig onderwerp als hoofdthema genomen in deze roman. Je maakt kennis met Janine net na het moment dat Milo is komen te overlijden en volgt haar een jaar lang. Alle emoties die je maar kunt bedenken passeren de revue. Voor Janine komt daar dan ook nog eens het bedrog bij kijken en het feit dat haar grootste wens, het krijgen van een kind met Milo, nu iets is dat bij ‘die andere vrouw’ wel is gelukt. Alles krijgt een klap en ze trekt alles in twijfel, vooral haar eigenwaarde en het vertrouwen in anderen. Ze ontdekt zelfmedelijden, schaamte, pijn, wanhoop en heeft vooral veel vragen. En daarvoor kan ze alleen bij die ander terecht. Terwijl ze die opties overweegt draait de wereld gewoon door, en dat is met vlagen pijnlijk confronterend. Dat brengt Van der Meer goed over. Er bestaat geen misverstand over de impact die een dergelijke situatie zou kunnen hebben.

Wat opvalt is de continue mallemolen waarin Janine zich begeeft. Een op volle toeren draaiende bovenkamer die ook zo op papier is gezet. De overdosis aan twijfel en het wisselen van stemmingen waren soms echt te veel. Het zijn voor de hand liggende emoties natuurlijk maar het werd erg vaak benoemd en in diverse variaties. In de aanloop naar het verkrijgen van antwoorden kosten al die dingen Janine heel veel energie, en dat gevoel slaat over tijdens het lezen. Vanaf het moment dat ze kennis maakt met Isabel, de moeder van Milo’s kind, valt die onrust enigszins wat weg. Toch blijft ze op en neer geslingerd tussen emoties, wil boos zijn maar is dat niet, is vervolgens boos en wil dat dan weer niet. Vermoeiend. Janine evalueert haar huwelijk terwijl ze aan de andere kant echt probeert om de zaken op de rit te krijgen en haar best doet om het voor iedereen goed te doen. En dat brengt Olga van der Meer overtuigend over.

De schrijfstijl van Van der Meer is zeker prettig te noemen. Het is gemakkelijk, laagdrempelig en vrij van poespas. Toch waren er momenten dat er sprake van behoorlijk wat herhaling was. Pagina 182 en 183 zijn daar een heel goed voorbeeld van en dat beïnvloedt wel degelijk het leesplezier op dat moment. Het weerspiegelt wellicht de heftige emoties en de vele twijfels van Janine maar dat was eerder ook al duidelijk aan de orde gekomen. Door te blijven herhalen komt het anders over dan bedoeld. En dat is jammer want de rest van het verhaal is zeker niet onaangenaam.

‘Het jaar na Milo’ is een intens verhaal over een zware periode na het verlies van je partner en het ontdekken van geheimen. Soms tartte de manier van reageren van Janine de geloofwaardigheid maar het kan….er zijn geen regels vastgelegd over hoe te reageren in een ongebruikelijke situatie. Al bij al was dit een aangename kennismaking en is dit zeker een lezenswaardig boek voor tussendoor met mooie, menselijke emoties.

3 sterren.
Patrice – De Perfecte Buren

Geen opmerkingen: