donderdag 28 december 2017

‘De Schaduwbokser – Johan Zonnenberg


Genre: roman
Uitgever: Futuro Uitgevers
ISBN: 9789492221773
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 175
Uitgave: september 2017

Met dank aan Futuro Uitgevers voor dit recensie-exemplaar.


Achterflap
Victor, dertig jaar, geboortefotograaf, kijkt terug op zijn leven en volgt het spoor naar het beginpunt. Na het stuklopen van zijn relatie met Amy gaat hij uit wanhoop daten. Drie dates worden een totale mislukking. Eén date, Monique, geeft hem moed, niet zozeer voor een nieuwe relatie maar moed als hij naar zichzelf kijkt.
Hij kijkt verder terug in zijn leven. Hoe Amy en hij elkaar hebben leren kennen, hoe fantastisch het was en hoe triest het werd. Zijn vriendschap met Rolf toen hij naar het havo ging en hoe dramatisch die ten einde kwam. Zijn
basisschool en het verschrikkelijke ongeluk met zijn 'buitenspeelvriendje' Maarten.
Door alles heen speelt het levenslange conflict met zijn moeder. Zoals zij hem heel zijn leven heeft dwarsgezeten, het steekt als een graat achterin zijn keel. Victors moeder is inmiddels aan het dementeren en zit in een verzorgingstehuis. Nu gaat hij elke week bij haar op bezoek. Die bezoeken zetten zijn herinneringen en emoties op scherp, bevestigen regelmatig het heftige conflict met zijn moeder, maar helpen hem ook om zijn verleden verder te verkennen en zorgen voor onverwachte, tedere momenten.
Bij zijn laatste bezoek in het verhaal vertelt zij wat er rond Victors geboorte met haar is gebeurd en hoe dat haar drastisch veranderde. Eindelijk kan Victor zijn verleden zoals hij zelf zegt 'steen voor steen gaan opbouwen'.


De Schaduwbokser is een mooi voorbeeld van een totaalpakket, dat je vanaf de cover begint uit te pakken en te ontdekken. De eenvoudige, maar zeer sprekende cover had mij onmiddellijk in zijn greep. Een schaduwfiguur die een pad volgt, zijn levenspad zo lijkt mij na het lezen en ontdekken van het verhaal.

Vanaf de eerste bladzijde werd ik meegenomen in het levensverhaal van Victor. Meegezogen is eigenlijk nog een veel passender woord. Victors leven bestaat uit overpeinzingen van zijn leven aan de ene kant, en wekelijkse bezoekjes aan zijn dementerende moeder in het verzorgingstehuis anderzijds. Beiden brengen de nodige emoties met zich mee en geven Victor ook stof tot nadenken.

Wat Zonnenberg hier doet, is een man van vlees en bloed neerzetten, niet zomaar een personage. Je voelt je er tot in de kleinste details bij betrokken. Je krijgt zin om je arm rond Victor te slaan om hem te troosten en steun te geven. Zelden kwam ik een zo levendig en menselijk personage tegen. Doorheen heel het verhaal voel je melancholie, maar ook liefde, verdriet en zelfs heimwee. Zeer veel emoties zitten subtiel in elkaar verweven. Er is zelfs plaats voor een laagje humor.

Zonnenberg heeft een zeer mooie en fijne manier van schrijven en vertellen. Zijn zinnen zijn mooi, soms zelfs poëtisch. Ze vragen erom om herlezen te worden. En mede hierdoor laat het verhaal een diepe indruk na. Ook gebruikt hij een zeer visuele schrijfstijl. Je zit als lezer mee op het eiland, mee in de kamer van zijn dementerende moeder, je bent mee aanwezig wanneer Victor geboortefoto’s gaat maken. Je wordt met al je zintuigen midden in het verhaal geplaatst. 

Stap voor stap leer je Victor beter kennen. Je komt meer en meer te weten over zijn verleden, en je deelt ook samen met hem een aantal vraagtekens, een aantal verzuchtingen en een aantal mooie momenten. Je voelt dat Victor worstelt met zijn verleden, met zijn gevoelens, met het proberen plaatsen van bepaalde gebeurtenissen in zijn leven en zijn jeugd.
Je bokst mee tegen de schaduwen.

En dan is er het einde. Een einde dat totaal onverwacht kwam. Dit raakte me tot diep in mijn hart. Het bleef een hele tijd nazinderen. Een mooi, realistisch, menselijk en pakkend verhaal. Ik geef het boek een dik verdiende 4,5  ster.

Peggy Van Aert - recensente De Perfecte Buren


Geen opmerkingen: