donderdag 30 november 2017

Boek van de maand - In gesprek met ... Piet Baete







Het is een dik jaar geleden dat ik (Karin) een interview had met Piet Baete. Zijn roman 'Wie niet weg is' lag toen net in de boekenwinkel. Nu, een jaar later ligt 'Het laatste woord' in de rekken en is dit ons 'Boek van de Maand' in november. Wij vonden het hoog tijd om eens terug te blikken.

Piet Baete (°1978, Oostende) heeft in Knokke-Heist zijn humaniorastudies gedaan. Hij studeerde later Germaanse talen in Leuven. Daarna trok hij naar de Verenigde Staten voor studies scenarioschrijver aan de UCLA (Los Angeles). Hij heeft scenariowerk voor film en tv op z'n actief. Zo schreef hij mee aan de tv-series Spitsbroers en Professor T. 




Vorig jaar lag je roman 'Wie niet weg is', in de boekenwinkel en ik citeer nu eventjes: "Ik wil nog meer romans schrijven. Ik heb zoveel plezier beleefd aan het schrijven van ‘Wie niet weg is’ dat ik die richting verder uit wil. Het voelde aan als thuiskomen" Met 'Het laatste woord' heb je toch weer een thriller neergezet. Was dit verhaal over Maarten zo nijpend dat het geschreven moest worden?

Het verhaal van Maarten zat al jaren in mijn hoofd en het liet me op een bepaald moment niet meer los. Het verhaal kiest mij in plaats van omgekeerd. Als het een roman is: goed. Is het een thriller: ook goed. Ik beleef altijd veel plezier aan het schrijven. De personages komen tot leven in je hoofd, een heel universum ontvouwt zich en jij bent de bevoorrechte getuige, de tussenpersoon die alles opschrijft. Dat is altijd leuk en verrijkend, los van het genre waarin je schrijft. 

‘Het laatste woord’ is geen standaard thriller, maar een verhaal over de personages met hun emoties, zoals schuldgevoel, vertrouwen, vriendschap maar ook boetedoening. Waarom vind je het belangrijk om dit mee te geven in een thriller? 

Je vraag impliceert dat de meeste lezers thriller associëren met onversneden spanning, genre 'vrouw loopt door bos achterna gezeten door man met een mes.' Kan best, maar ik vind emoties minstens even belangrijk, net als de evolutie die de personages doormaken. Ik geef mijn boeken graag drie, vier verschillende lagen mee. Blijf je hangen op laag 1 dan heb je de spanning. Laag twee vertelt meer over de gevoelens van de personages. In laag drie ontdekt je verschillende betekenissen van de titel. Enzoverder. Als lezer krijg je dus meer terug als je zelf ook wat dieper graaft.  

In je boek zit een 'rode draad' (die ik niet kan verklappen wegens spoiler-alert) waar het verhaal voor een groot stuk om draait. Het is aan de lezer om deze eruit te halen om de essentie van 'Het laatste woord' te begrijpen. Krijg je daar reacties op van je lezers en wat doet dit dan met jou?

Ik vind het altijd heerlijk als lezers echt tussen de regels hebben gelezen en een boodschap begrijpen zonder dat die expliciet wordt uitgeschreven of uitgelegd. Ik heb echter wel het gevoel dat lezers te snel lezen of alle thrillers lezen als een Aspe. Het sneller ze hem uithebben, hoe beter ze dat lijken te vinden. De traagheid ontbreekt. Soms moet je een verhaal de kans geven om te rijzen in je hoofd, net zoals je de personages de tijd moet geven om vrienden van je te worden. Dan pas krijg je een 3D-beleving van een verhaal. 

Ook dit boek stemt weer tot nadenken. Vorig jaar zei je dat de enige boodschap de boodschap is die de lezer zelf uit een boek haalt. Telt die stelling bij 'Het laatste woord' ook?

Altijd. Omdat ik de boodschap niet expliciet verwoord. Laatst zei een vriend tegen me dat 'Het Laatste Woord' eigenlijk gaat over het onvermogen van mensen om écht met elkaar te praten over dingen die écht enorm belangrijk zijn. Ik vond dat een treffende analyse, maar heel bewust had ik deze boodschap niet in het verhaal gestoken. Maar als je er even bij stilstaat, klopt het wel. Er gebeuren heel erg ingrijpende zaken, maar iedereen danst rond de hete brij. Alsof het niet bestaat zolang je er maar over zwijgt. 

Schrijf je eigenlijk voltijds?

Ik doe niks anders, nee. Ik schrijf ook voor Vlaamse televisie, zowat alle genres. Al sluit ik niet uit dat ik ook eens iets anders wil doen dan schrijven. De meeste mensen zien schrijven als een droom, een hobby waar je je beroep van hebt kunnen maken. Dat is ook zo. Maar het is mentaal ontzettend belastend omdat je altijd weer van nul moet herbeginnen en als enige de verantwoordelijkheid draagt. 

Hecht je waarde aan recensies en doe je daar dan iets mee?

Ik denk dat elke "kunstenaar" - van stand-up comedian tot auteur of muzikant - recensies leest en er waarde aan hecht. Het doet ook pijn wanneer je in de ene krant vijf sterren krijgt en in de andere slechts twee. Dat valt moeilijk met elkaar te verzoenen. Maar als je leest wat er staat en dus tussen de regels door leest, dan haal je er ook veel uit en evolueer je verder. Ik zie echter veel collega's die alleen maar boos zijn als ze niet krijgen wat ze denken te verdienen. Ik snap dat, maar ik probeer daar constructiever mee om te gaan. 

Welke uitdaging zou je nog eens willen aangaan?

Ik zou de rest van mijn leven wat minder hard mijn best willen doen. In ons hoofd hebben we een idee van hoe ons leven moet zijn en we doen er alles aan om aan dat beeld te beantwoorden. Het is op zich een mooi uitgangspunt, maar na verloop van tijd stel je vast dat het leven niet zo werkt, dat het alleen maar enorm vermoeiend is om te proberen te beantwoorden aan één of ander ideaal dat jij of een ander jou heeft opgelegd. Soms is het heerlijk om je slecht te voelen en gewoon te aanvaarden dat je je slecht voelt, in plaats van jezelf voortdurend af te vragen waarom je je slecht voelt en wat je eraan kunt doen om dat te veranderen. 

Je bent onlangs papa geworden. Wat doe het vaderschap met je? Kijk je nu anders tegen de 'dingen' aan?

Ons dochtertje Lisa geeft ons leven meer kleur. Ook al is het heel vermoeiend, ik kijk uit naar elk volgend moment dat ik met mijn gezin zal delen. Nu is ze nog een baby'tje. Straks komt de periode waarin ze voor het eerst echt contact met ons zal leggen. Een eerste glimlach, een eerste woordje. Daar kijk ik echt naar uit. 

Welk verhaal vertelt jouw familie altijd over jou?

Het verhaal van toen ik als zesjarige jongen met mijn fietsje tot het einde van de dijk wilde rijden. Ik vertrok in Heist, helemaal tot in Knokke en nog verder tot aan het Zwin, letterlijk "het einde van de dijk". De heenreis ging verrassend vlot, mijn fietsje vloog over de stenen. Wist ik veel dat ik zes Beaufort rugwind had. En toen moest ik terug. Meer dan tien kilometer tegen die wind in. Het heeft me meer dan vier uur gekost en ik herinner me nog de wanhoop die ik voelde, de angst van misschien nooit meer terug thuis te komen. Er schuilt een wijze levensles in: pas op met wind in de rug. Wanneer je de andere kant op wil, verandert die van vriend naar vijand. 

Tot slot een hypothetische vraag. Stel dat ze je boek willen verfilmen. Zou je daaraan zelf willen meewerken en waaraan zou het aanbod moeten voldoen voordat je ‘JA' zegt?

We zijn nu al gesprekken aan het voeren om 'Het Laatste Woord' te verfilmen. De voorwaarde is dat ik inspraak zou krijgen in de casting en de locaties, maar dat zou geen probleem moeten zijn. En uiteraard wil ik er bij zijn als ze de periode van Maarten en Michel in Biarritz draaien. Een maand op de Baskische stranden: Count me in! :-)  





Piet, bedankt voor dit leuke interview en dat je met 'Het laatste woord' ons Boek van de Maand was. Ik kijk zeker al uit naar je volgende schrijfsel. Succes met alles wat nog op je weg komt.

Karin - Team De Perfecte Buren


De winnaar van 'Het laatste woord' is...........

Proficiat Mieke Juchtmans - Meskens. Graag je adresgegevens naar perfecteburen@gmail.com 
Het boek komt dan zo snel mogelijk jouw kant uit.

Het juiste antwoord op de vraag 'Wat is er vijftien jaar geleden in het gezin Van Dijk gebeurd?' - Ze hebben toen een zoontje verloren. Het zou zijn vermoord.





Geen opmerkingen: