woensdag 20 september 2017

Winactie 'Stranders' van Iris Stobbelaar







Kei leuke win actie dankzij Uitgeverij Ploegsma.

Hebben jullie Silke haar recensie al gelezen? Ja toch!

En wil jij kans maken op dit spannende kinderboek, dat kan!

Als jij weet wie er Job helpt om Kaatje terug te vinden en dit mailt naar perfecteburen@gmail.com ligt dit kinderboek misschien binnenkort bij jou in de brievenbus.
Hoe gaaf is dat zeg! Verder vragen we om, na het lezen van heb boek, een korte review te plaatsen op Hebban, Goodreads, Bol en openbaar op je eigen tijdlijn.

  
Zet in onze besloten groep (onder deze post) ‘Stranders’ - ik doe mee’
Good Luck!


Korte inhoud:
Job is het zo zat om altijd maar op zijn zusje Kaatje te moeten passen, dat zijn hartgrondige verwensingen op een dag uitkomen en zij werkelijk verdwijnt.

Als Job vervolgens zelf strandt in de wereld waar hij zijn zusje heen verwenste, blijkt dat er maar één manier is om weer thuis te komen: hij zal zijn zusje moeten redden. In een wereld die bevolkt wordt door monsters en waar je zelfs het landschap niet kunt vertrouwen, is dit geen gemakkelijke opgave. Vooral als blijkt dat hij niet de enige is die op zoek is naar Kaatje...

Deze winactie loopt tot zondag 24 september 20.00 uur.

Nog geen lid? Zo gefikst door HIER te klikken. 


Blogtour 'Stranders' - Iris Strobbelaar




Genre: jeugd  (10-12jr)
Uitgever:  Ploegsma
ISBN: 978-90-216-7510-7
Uitvoering: hardcover
Aantal pagina's: 445
Uitgave: 2015
                                                                                          
Met dank aan uitgeverij Ploegsma voor dit recensie-exemplaar.

Het boek ‘Stranders’ werd geschreven in 2015 door de Amsterdamse Iris Stobbelaar. Zij heeft een grote liefde voor Grimm, Lindgren en Andersen, de klassiekers van de jeugdboeken. Recent heeft regisseur Roel Reiné, haar echtgenoot en gekend van onder meer ‘The Scorpion King 3’, ‘Death Race’ en ‘Michiel de Ruyter’, plannen om ‘Stranders’ te verfilmen.

Korte samenvatting

Job’s ouders hebben het druk en nooit tijd voor hun twee kinderen. Hierdoor moet Job vaak oppassen voor zijn kleinere zus Kaatje. Hij vindt dit niet altijd even leuk, zeker niet wanneer hij een belangrijke voetbalwedstrijd dreigt te missen. In een vlaag van boosheid wenst hij dat zij op een andere plek zou zitten, zodat hij niet voor haar hoeft te zorgen… . Groot is zijn verrassing als blijkt dat zijn wens op een dag uitgekomen blijkt is.

dinsdag 19 september 2017

Marlen Beek~Visser blogt.....over 'It', clowns, spinnen en horror.


It
It is hot. De remake van Stephen Kings klassieker, met clown Pennywise in de hoofdrol, weet zelfs de meest doorgewinterde binge watchers van hun Netflix-account los te trekken voor een gang naar de bioscoop. In het eerste weekend dat de film verscheen, werden alle records in de categorie horrorfilms gebroken en de Facebookpagina ‘It Movie’ heeft maar liefst 1,4 miljoen volgers.  
Ik ben een nuchtere persoon. Als er thuis een dikke kruisspin over de muur wandelt, word ik door mijn gezinsleden opgetrommeld om het dier te vangen. Ik laat het beestje liefdevol in het kommetje van mijn handen lopen om het vervolgens buiten de vrijheid -en hopelijk veel muggen- te gunnen. Ik weet: spinnen in Nederland doen mij geen kwaad. Ook ben ik niet bang om in het donker alleen over straat te gaan. Ik voel me met mijn 1.59 m. sterk en heb er altijd vertrouwen in dat ik geen dankbaar slachtoffer ben voor iemand die er een bijzondere manier van vrijetijdsbesteding op na houdt. Maar er is een ding waar ik niet zo goed in ben: ik hou er niet van om te schrikken. Dat was al zo toen ik jong was. Zo stond ik tijdens een schoolreisje eens een half uur in de rij voor het spookhuis. Hoe dichter we bij de vrolijk gekleurde wagentjes kwamen, hoe groter mijn wantrouwen werd. Net voordat ik aan de beurt was, heb ik mijn kaartje aan een ander kind gegeven, dat verheugd mijn plek innam.
Zo is het ook  met horrorfilms. Mijn verstand zegt dat alles geacteerd is en dat ik dus niet bang hoef te zijn, maar mijn inlevingsvermogen bezorgt me vervolgens 1,5 uur lang de zenuwen. Veel horrorfilms vind ik overigens vergezocht of gewoonweg smerig, zeker als personen in een plas bloed liggen te spartelen of zwarte vla gaan kotsen. Maar er zijn films die me bijblijven en een ervan is It. De oude It.
Het was die avond, jaren geleden, al donker en ik was alleen thuis. Mijn vriend -nu man- was aan het werk op Schiphol en had nachtdienst. We hadden nog geen kinderen. Ik zappte langs de kanalen en viel in het begin van de film met de clown. Nietsvermoedend liet ik meenemen in het verhaal dat zich afspeelde in Maine. Binnen de kortste keren was ik gespannen als een prooidier dat oog in oog komt te staan met een dier dat één tree hoger in de voedselketen staat. Juist de scènes waarin niets leek te gebeuren, maakten me nerveus. Ik wist dat het schrikmoment eraan zat te komen. Desondanks overleefde ik de film en was opgelucht dat het afgelopen was. Maar toen begon het. Die gekke clown was ik mijn hoofd gaan zitten en de wetenschap dat hij een geest vertegenwoordigde, die zich niet liet tegenhouden door muren van ons huis en de deur die op het nachtslot zat, maakte dat ik elk geluid verdacht vond. Mijn nuchtere aard, die me ervan probeerde te overtuigen dat alles wat ik had gezien, slechts uit Stephen Kings fantasie was ontsproten, verloor het van dat andere stemmetje dat zei: 'Wie zegt dat geesten niet bestaan? Misschien stond je er tot nu toe gewoon niet voor open.' Om mezelf af te leiden van mijn irreële gedachten, zappte ik naar een ander kanaal en viel in het journaal. Fijn, dacht ik, deze wereld mag dan ook zijn aandachtspunten hebben, maar die ken ik tenminste. Totdat het eerste item een nieuwsbericht bleek te zijn over een gebeurtenis in… Maine! Nu wist ik het zeker, die clown probeerde me op te fokken en wie weet wat hij nog meer van plan was.  Ik gooide de tv uit en bleef doodstil zitten, met mijn oren gespitst. De rest van de nacht heb ik niet meer durven slapen en had ik onvrijwillig mijn eigen variant op de nachtdienst.

Sinds die tijd krijg ik moordneigingen als iemand me laat schrikken. Je kent me dan niet meer terug. Dus, als je een keer achter me op straat loopt en denkt een geintje uit te halen, je bent gewaarschuwd!

’In het licht van de vuurtoren ’ – Jean E. Pendziwol


Genre: roman
Uitgever: HarperCollins
ISBN: 978 94 027 2550 6
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 352
Verschijningsdatum: 4 juli 2017

Met dank aan uitgeverij HarperCollins voor dit recensie-exemplaar.

Samenvatting van het verhaal
Morgan, een zestienjarige tiener, is beschuldigd van het aanbrengen van graffiti op het hek van een rusthuis. De komende vier weken moet ze een werkstraf uitvoeren en moet ze gaan klussen in dit bejaardentehuis. In dit tehuis wonen welgestelde bejaarden. Ze meldt zich aan bij Marty de klusjesman en die geeft haar de taak om het hek te schuren en opnieuw te witten.

In het bejaardentehuis woont Elizabeth Livingstone die blind is. Samen met Marty bespreekt ze kunst in al zijn vormen en ze hebben een hechte band. Als zij in de tuin zit hoort ze Morgan werken en ook dat ze naar Mozart aan het luisteren is. Dan komen twee agenten haar vertellen dat haar broer Charlie vermist is na een bootongeluk en dat ze bezig zijn met een zoektocht. De politie overhandigt haar de logboeken die van haar vader zijn geweest en die ze gevonden hebben in de boot. Haar vader is een vuurtorenwachter geweest op Porphyry Island toen ze nog een kind was. Het is zestig jaar geleden dat ze haar broer voor het laatst heeft gezien maar ze heeft zo wel een vermoeden waar hij kan zitten.  

Elizabeth raakt met Morgan aan de praat en wil graag dat de tiener haar de logboeken voorleest. Morgan ziet in de kamer van de oude vrouw drie schilderijtjes en ze doen haar aan iemand denken. Ze moet te weten komen wie de artiest is die ze heeft gemaakt. Dan begint Morgan het eerste logboek voor te lezen aan Elizabeth en algauw wordt de oude dame terug met haar verleden geconfronteerd. Ze begint haar verhaal te vertellen aan Morgan. Welke geheimen zijn bewaard gebleven en welke komen er nu boven water?

maandag 18 september 2017

'De doorbraak' - Simone van der Vlugt


Genre: thriller
Uitgever: Prometheus
ISBN: 9789044633306
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 320
Uitgave 22 augustus 2017


Dank aan Uitgeverij Prometheus voor het beschikbaar stellen van een recensie-exemplaar.

De jonge Romée breekt door als zangeres na een desastreuze jeugd met een tirannieke vader. Maar alle plotselinge roem en succes maken haar niet gelukkig. Haar broer Rob, het enige familielid met wie ze het goed kan vinden, raakt vermist op zijn wereldreis. In haar professionele leven wordt ze beschuldigd van plagiaat en geterroriseerd door een anonieme stalker. Romée trekt zich steeds meer terug en probeert wanhopig grip op haar leven te krijgen. Op het randje van een burn-out gaat ze op zoek naar Rob, maar de zoektocht is niet zo eenvoudig als ze dacht. Om antwoorden te krijgen moet Romée terug naar haar ouderlijk huis, waar oude wonden worden opengereten. Intussen komt haar stalker steeds dichterbij. Wat is de waarheid, en wie kan ze vertrouwen?

Romée en muziek. Onlosmakelijk aan elkaar verbonden en in haar hart weet ze dat daar haar toekomst ligt. Maar thuis denken ze daar heel anders over. Vooral haar vader, een brute man, dwarsboomt alles wat Romée droomt. Het is zelfs zo erg dat de manier waarop hij haar benadert en kleineert Romée geestelijk verplettert. Gelukkig heeft ze een hechte band met haar oudere broer Rob. Als zij hem toch niet had…… Maar of dat uiteindelijk genoeg is om ervoor te zorgen dat ze haar vader het hoofd kan bieden is nog maar de vraag.

In ‘De doorbraak’ belicht Van der Vlugt diverse aspecten in het leven van Romée. Zo jong als ze is heeft ze al heel wat meegemaakt. Mede daardoor neemt ze op jonge leeftijd de impulsieve beslissing haar ouderlijk huis de rug toe te keren. Daarmee laat ze echter haar lievelingsbroer Rob thuis achter en stort ze zich in een periode die bolstaat van onzekerheden. Het enige dat haar overeind houdt is de liefde voor Rob en de muziek. En het is ook de muziek die haar uiteindelijk zal redden. Letterlijk, want ze wordt ontdekt en komt precies de juiste mensen tegen die haar kunnen helpen haar droom te verwezenlijken. De stap om thuis te vertrekken blijft haar echter achtervolgen, zo erg dat ze niet eens van haar bliksemcarrière kan genieten. Dit terwijl ze altijd zoveel voldoening kreeg uit de muziek. Er zijn zaken die eerst opgelost dienen te worden, ze kan anders niet verder. Het is de hang naar antwoorden die er uiteindelijk zelfs voor zorgt dat ze weer terug naar huis gaat. Ze moet en zal Rob spreken, hij is de enige bij wie ze zich echt veilig voelt.

De drang naar veiligheid sluimert door het gehele verhaal. Romée is gevormd door haar opvoeding, door de aanwezigheid van haar vader, een bruut. Haar onzekerheden, haar twijfels maar ook het beperkte vertrouwen in de medemens zorgen ervoor dat ze heel eenzaam is. Ondanks haar plotselinge succes en de vele fans is het kringetje met mensen die ze vertrouwt minimaal. Wanneer ze dan ook nog eens te maken krijgt met een teleurstellende vriendschap en een stalker is de maat vol. Ze leeft in een roes, heeft dringend een adempauze nodig én hulp. Gesprekken met een therapeut zorgen er vervolgens voor dat je als lezer steeds meer informatie krijgt over de traumatische jeugd van Romée en wie zij is. Je krijgt een goed beeld over haar jeugd, de periode dat ze keuzes moest maken en de gevolgen die die keuzes hadden.

Dat wat de boeken van Van der Vlugt kenmerkt is haar heerlijke en ongecompliceerde schrijfstijl. Of het nu een roman of een thriller betreft, ze schiet daarmee telkens vol in de roos. Waar haar historische romans uitmunten in de kenmerkende sfeer van weleer en het gevoel voor details vallen haar thrillers op vanwege de subtiele spanning. Deze spanning is onderhuids verweven met een sterke verhaallijn. Zo ook nu. Van der Vlugt kruipt in de huid van haar personages, of in de suggestie van een situatie, en bouwt deze langzaam uit. Het gevolg is dat je een boek van haar hand dan ook zo uit hebt. De vraag is alleen, is dat genoeg? Omdat ‘De doorbraak’ een thriller betreft weet je dat er ‘ iets’ staat te gebeuren. Het was ongeveer op 1/3 van het verhaal dat het gevoel ontstond te weten hoe het verhaal zou gaan verlopen. En dat gevoel bleek terecht. Het verrassende element viel daarmee dus weg en daarmee ook eventuele spanning. Het persoonlijke verhaal van Romée raakt echter wel. De periode die aansluit op haar vertrek thuis is mooi en heftig tegelijk. Het feit dat ze zich afhankelijk en kwetsbaar moet opstellen om te overleven is puur en ongekunsteld. Dat was eigenlijk wel het mooiste aspect in het verhaal. Want juist een jong meisje dat zo getraumatiseerd is roept veel empathie op. Omdat Van der Vlugt zaken als familie, verdriet, trauma, vriendschap en (schijn)veiligheid een prominente rol geeft in dit verhaal doet dit meer als een spannende roman aan dan als een thriller. Het is een mooi verhaal geworden maar een échte thriller is het niet. Het is wél een echte ‘Van der Vlugt’ en dat wil zeggen dat je gegarandeerd bent van een meer dan fijne leeservaring, zonder poespas en bloedvergieten.

De schrijfstijl van Van der Vlugt behoeft geen verdere uitleg, die staat als een huis. Maar het feit dat ‘De doorbraak’ wordt gepresenteerd als thriller heeft op dat vlak niet aan de verwachtingen voldaan. Toch verdient deze roman met spannende elementen drie stralende sterren, een aanrader. Verwacht alleen niet een van spanning doordrongen thriller, want dan bestaat daar de kans dat je teleurgesteld wordt. En dat zou jammer zijn want dit is echt een zeer lezenswaardig boek.

Patrice – Team De Perfecte Buren

‘Achter de voordeur’ - Alex Marwood


Genre: thriller
Uitgever: De Boekerij
ISBN:
9789022580820
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 384
Uitgave: augustus 2017

Dank aan uitgeverij De Boekerij voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

Huis nummer 23 herbergt een geheim. In deze bouwval, beheerd door een verdorven huurbaas, staat iets op het punt onthuld te worden. En alle zes de bewoners van de appartementen hebben dingen te verbergen.
Collette en Cher zijn op de vlucht. Thomas is een onwillige Einzelgänger. En de zeer aantrekkelijke Iraanse asielzoeker en een "stille' man, die niemand ooit heeft gezien, proberen zich verborgen te houden. Vesta, de lieve dame uit het souterrain, houdt ze allemaal haarscherp in de gaten – of tenminste, dat denkt ze.
In het holst van de nacht zorgt een verschrikkelijk ongeluk ervoor dat de buren een ongemakkelijk verbond moeten sluiten. Maar één van hen is een moordenaar die alle zonden op een listige manier verbergt. Ondertussen wordt het net rondom het volgende slachtoffer steeds verder gesloten…


‘Achter de voordeur’ is alweer het tweede boek van schrijfster Alex Marwood. Eerder brak ze door met de veelbesproken thriller ‘Waar is ze?’ en ook dit keer heeft ze weer een niet alledaagse thriller geschreven. Het verhaal zelf komt een beetje traag op gang en hierdoor is de kans groot dat het boek weggelegd wordt. De lezers die echter blijven doorlezen, krijgen een aardig verhaal waarvan je de ontknoping wilt weten.

Het verhaal wordt afwisselend verteld door de ogen van de verschillende bewoners van huis nummer 23 en hierdoor wordt al snel duidelijk dat alle bewoners een reden hebben om zo min mogelijk over zichzelf naar buiten te brengen. Ze houden als het ware hun geheimen achter de voordeur. Juist door de afwisseling worden er telkens maar kleine stukjes van de puzzel duidelijk alvorens er weer nieuwe stukjes beschikbaar komen over een andere bewoner.

Het verhaal zelf is goed bedacht, maar toch is het geheel een warrig verhaal waarbij veel scènes onnodig zijn. Naar het einde toe wordt de snelheid waarmee het verhaal verteld wordt steeds hoger, waardoor het af en toe noodzakelijk is om een stukje te herlezen. Het einde van het verhaal komt dan ook afgeraffeld over en zodra je het boek dichtslaat heb je niet echt het wauw-effect.

De cover van het boek zelf is erg mooi ontworpen en zal bij veel mensen de aandacht trekken. Als je het boek recht voor je houdt, krijg je het gevoel alsof jezelf vanaf de trap naar de voordeur kijkt en wil je weten wie dat mysterieuze meisje is dat door de deur heen naar buiten gluurt. Een mooie cover geeft echter geen garantie voor een goed boek en helaas is dat hier ook het geval. Het is geen totale worsteling om door het boek te geraken, maar wanneer je het boek laat voor wat het is, mis je ook niks.

Alex Marwood had met haar ideeën rond dit thema zo veel meer kunnen doen, want origineel is het wel. Helaas wordt het thema weggedrukt door teveel nevenstaande gebeurtenissen. Ik kan het boek dan ook niet hoger beoordelen dan 2,5 ster. Een krappe voldoende doordat ik wel het idee kreeg waar de schrijfster heen wilde met haar verhaal, maar er had veel meer ingezeten dan dit eindresultaat.

Claudia van Koolwijk – recensent De Perfecte Buren

zaterdag 16 september 2017

Mariska Overman openhartig over research met uitdagingen


Het valt niet mee, research doen. En niet omdat ik het saai vind. Integendeel. De stapel boeken groeit bijna dagelijks (de stapel is zo'n 60 cm hoog inmiddels). Het probleem is dat ik mezelf niet kan begrenzen. En dit is niet alleen 'zomaar' een opmerking, maar voortkomend uit ADD, een afkorting voor een Aandachtstekort-stoornis. Nou, ik kan je zeggen dat dat de meest fout gekozen naam ooit is. Ik heb aandacht teveel. Constant. Ik word graag uitgedaagd en geprikkeld, ik verlies anders snel mijn interesse. En dat lukt met research doen bij uitstek. Met dus het gevaar dat ik voortdurend nieuwe prikkels krijg en daar met veel plezier achteraan loop ( iets met kat en spek enzo… ). En ik heb ook een tikkeltje OCD (iets met dwangmatigheid). Ik heb geen last van overmatig handen moeten wassen of drie keer een deur dicht moeten doen, maar wel van vastzittende en dwangmatige gedachten. Combineer dat met stapels researchboeken en… je raadt het al. Het valt niet mee.

vrijdag 15 september 2017

Winactie 'Halloween Horror verhalen' - J.Sharpe








Nog niets gelezen van J. Sharpe en altijd al kennis willen maken met zijn werk? Of ben je fan van zijn boeken, maar heb je dit exemplaar nog niet? Dan is dit je kans!

Vanwege de blogtour van zijn nieuwste boek “Syndroom” stelt J. Sharpe een exemplaar van de verhalenbundel “Halloween horrorverhalen” ter beschikking.

Word jij degene die dit boek binnenkort kan lezen? Doe dan NU mee en grijp je kans. Lees het interview met J. Sharpe en beantwoord de volgende vraag:

Hoe heet de schrijfster met wie J. Sharpe samenwerkt aan een thriller?

Mail het antwoord voor woensdagavond 20 september 20.00 uur naar perfecteburen@gmail.com met in het onderwerp ‘Blogtour Syndroom’ en wie weet komt het boek dan wel jouw kant op.


Samenvatting 'Halloween horrorverhalen' 

Martijn Lindeboom heeft de beste genreauteurs uit Nederland en Vlaanderen verzameld in een verhalenbundel vol macabere horrorverhalen. In deze bundel vind je een bloedspannende selectie zoals je die nog nooit hebt gelezen, van klassieke pulp tot eigentijdse psychologische spanning, van een dodelijk katmonster tot duistere koeien en vampiers. Pas maar op, voordat je het weet kijk je de komende maanden alleen nog maar angstig over je schouder, onder je bed of achter in je kast. Met werk van Martijn Adelmund, Christien Boomsma, Sophia Drenth, Thomas Olde Heuvelt, Jerry Hormone, Auke Hulst, Martijn Lindeboom, Vanessa Morgan, Jamal Ouariachi, J. Sharpe, Tais Teng en Barend de Voogd.

In gesprek met J.Sharpe


In het kader van de blogtour rondom 'Syndroom' sluiten wij deze af met een kort gesprek met de auteur J.Sharpe. DPB Jeanine is fervent lezer van zijn boeken en was dus de aangewezen persoon.


Wie is de schrijver J. Sharpe?
J. Sharpe is het pseudoniem van Joris van Leeuwen (1986). Hij heeft inmiddels zes boeken en een dozijn korte verhalen gepubliceerd. Hij schrijft thriller, horror en fantasy verhalen en mixt die stijlen veelal door elkaar. Zijn boeken waren o.a. genomineerd voor de Harland Awards en de Bastaard Awards.


Hoe ben je op het idee gekomen voor het verhaal van je nieuwste boek Syndroom?
Het idee voor Syndroom ontstond naar het zien van een docu over een Belgisch meisje met het syndroom van Kevin-Levin.



Als je eenmaal een idee hebt voor een boek, hoe ga je dan verder te werk? Weet je al van te voren hoe een verhaal gaat eindigen en werk je daar naar toe? Of begin je gewoon te schrijven en laat je je door het verhaal leiden?
Dat verschilt een beetje per verhaal, maar meestal heb ik alleen een idee voor een beginscene. Soms komt het einde pas tot me rond 3/4de van het verhaal, soms iets eerder.


In "Syndroom" is de vader van Peter Deferme rijinstructeur. Jij bent dat (naast schrijver) zelf ook. Is dit een bewuste keus geweest? Verstop je in je boeken zogenaamde eastereggs? Of is dit toeval?
Het is idd leuk om eastereggs te plaatsen. Soms is die keuze bewust, soms niet.


Stel je krijgt de mogelijkheid aangeboden om één van je boeken te laten verfilmen. Welk boek zou dat zijn en waarom?
Oef. Lastig. Ik denk dat zowel gebroken geheugen, Eden en Syndroom het heel goed zouden doen als film. Als ik dan toch zou moeten kiezen zou ik denk ik voor Syndroom gaan.

En om welke reden?
Het heeft de meeste mindfucks en ik zou heel graag Jon Blund op het scherm willen zien.


Vanaf wanneer schrijf je al? Heb je dat altijd al willen doen?
Ik schrijf al vanaf mijn achtste. Ik woonde twee jaar op Madeira en hield van lezen. Mijn oma stuurde Nederlandse boeken op (mijn Portugees was in het begin niet goed genoeg om te kunnen lezen) maar die had ik vaak binnen een week uit. Dus begon ik zelf met schrijven. Ik dacht er niet echt bij na. Zoiets deed je gewoon, net als tekenen. Pas toen ik een jaar of 18 was, begon ik het wat serieuzer te nemen, mee te doen met wedstrijden en over het vak te lezen. Al had ik wel een moeilijke start, aangezien ik van nature dyslectisch ben. Inmiddels weet ik hoe het zich bij mij uit en hoe ik er mee om kan gaan.


Heb je een bepaald schrijfritueel?
Nee. Ik heb geen schrijfritueel. Al moet het wel helemaal stil zijn.


Waar ben je nu mee bezig, kun/mag je daar iets over vertellen?
Ik ben bezig met een thriller die ik samen met Melissa Skaye schrijf over ontvoerde kinderen die de meest vreselijke dingen meemaken en ik ben bezig met een horrorroman, over een groep vakantiegangers die vast komen te zitten op een bergpunt omdat, om onverklaarbare redenen, de zeespiegel uit het niets ruim 1700 meter is gestegen.


Waar hoop je over pakweg 5 jaar te staan?
Ik hoop dat ik boeken kan blijven schrijven die mensen graag willen lezen. Ik bereik een steeds grotere groep mensen en dat is tof. We zijn bezig met een vertaling. Dus misschien kunnen we de stap naar het buitenland gaan maken.


Is er nog iets wat je aan onze/jouw lezers zou willen meegeven?
Geniet vooral van mijn rare hersenkronkels hahahaha.

Blogtour 'Syndroom' - J. Sharpe




Genre: spannende boeken
Uitgever: Zilverspoor
ISBN: 9789463081016
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 291
Uitgave: augustus 2017

Recensie-exemplaar met dank aan J. Sharpe.


HOE VIND JE IEMAND DIE VOLGENS ANDEREN NIET BESTAAT?


Cover
De cover is intrigerend. Hij bestaat in feite uit twee delen: op het bovenste deel zie je een verlaten weg en op het onderste deel een eenzame gestalte in een bos. De twee afbeeldingen zijn gescheiden op een bijzondere manier: de naam van de schrijver staat in het midden van de cover en is schuin doorgesneden en delen van de letters staan iets verschoven van elkaar bij de snede. Onder de naam van de schrijver staat de titel van het boek, in kleinere letters. Persoonlijk had ik het mooier gevonden als dit omgekeerd zou zijn geweest: de titel groot en verschoven, en de naam van de schrijver kleiner eronder. Onder aan de cover staat vermeld dat het boek ‘suspense’ is, wat goed aangeeft dat je geen gewone thriller kunt verwachten. Links bovenin de hoek staat “Een geweldige mindfuck”. Kort maar krachtig en nodigt uit tot lezen. Ik geef de cover een 8.

Samenvatting van het verhaal
Peter Deferme heeft het niet getroffen in het leven. Zijn moeder ligt na een ongeluk in coma en zijn vader, die dit niet kan verwerken, is dagelijks dronken. De zorg voor het gezin (Peter heeft nog een elf jarige zusje, Aisha) komt op de schouders van Peter neer. Nadat Peter zijn zusje heeft opgehaald van school, besluiten ze te gaan winkelen. Onderweg valt het hen op dat ze worden gevolgd door een rode pick-up truck. Tijdens het winkelen blijft Peter ongerust. Hij heeft het gevoel dat hij in de gaten wordt gehouden. Aisha past een aantal kledingstukken, maar bij het passen van het laatste kledingstuk blijft ze wel erg lang in het hokje. Peter roept haar een aantal keren en als Aisha niet antwoordt, vertrouwt Peter het niet. Hij kijkt in het pashokje dat op een verfrommeld jurkje na leeg blijkt te zijn. Aisha is er niet. Als Peter om hulp vraagt bij het zoeken blijkt dat niemand zijn zusje heeft gezien. Niemand kan zich haar herinneren. Volgens de manager is Peter alleen de winkel binnengekomen, zonder Aisha. Peter wordt steeds ongeruster, helemaal als blijkt dat niemand zich Aisha blijkt te herinneren. Haar hele bestaan lijkt te zijn uitgewist. Het is net alsof ze nooit heeft bestaan.


Conclusie

De proloog is zeer spannend en beklemmend en belooft veel voor het verhaal dat nog gaat komen. Als Peter en zijn zusje besluiten te gaan winkelen en zij beseffen dat ze worden achtervolgd door een persoon in een rode pick-up auto stijgt de spanning al direct, die scène is behoorlijk beangstigend. J. Sharpe weet je op een wel heel bijzondere manier het verhaal binnen te slepen en laat je ook niet meer los. Na een rustig moment in de winkel gaat het verhaal in snel tempo verder als Aisha blijkt te zijn verdwenen. De paniek die Peter voelt dat zijn zusje is verdwenen en de frustratie dat niemand in de winkel zich haar kan herinneren is goed voelbaar. Peter is angstig en snapt niets van de situatie. Hij blijft hoop houden dat de verdwijning van Aisha een slechte grap is, maar dan blijkt dat helemaal niemand zich haar kan herinneren. Ook hun eigen vader niet. Peter is de enige die zich haar kan herinneren.

Hoe verder je in het verhaal komt, des te bizarder het wordt. Het verhaal blijft echter goed te volgen en vervalt niet in chaos. J. Sharpe houdt de regie strak in handen en weet het verhaal uitstekend te vertellen. Peters gedachten zijn schuingedrukt weergegeven en via die gedachten lees je de wanhoop dat hij bang is dat hij gek geworden is. J. Sharpe heeft het verhaal zo geschreven dat je erin meegezogen wordt, je leest het bijna alsof je het zelf meemaakt. Er vinden vreemde en bizarre gebeurtenissen plaats die elkaar in een rap tempo opvolgen. Je kan niet anders dan doorlezen. Continu vraag je je af wat er aan de hand kan zijn. Is Peter gek? Gebeurt het echt? Is er iets bovennatuurlijks aan de hand of is er een simpele verklaring voor alles?

"Duizenden gedachten buitelen over elkaar heen. Ik heb geen idee of de beelden die voor mijn geestesoog verschijnen herinneringen of waanbeelden zijn."

Elke keer als je denkt dat je weet waar het verhaal heen zal gaan, weet J. Sharpe je compleet te verrassen. Op de cover van het boek staat "Een geweldige mindfuck" en dat is niet overdreven. Continu ben je er als lezer mee bezig wat de schrijver voor je in petto heeft. Het is onvoorspelbaar en door de continue spanning een bijzonder intrigerend verhaal.

En dan dat einde: wauw!!! Dat zag ik niet aankomen. Wat heb ik genoten van dit boek. Het verhaal voelt als een achtbaan met meervoudige looping gecombineerd met een spookhuis en een doolhof. Wat een rit was dit verhaal! Dit is een boek dat ik binnenkort nog eens ga lezen, puur om te ervaren hoe het verhaal leest als je wel weet wat er aan de hand is. Ik denk dat het boek me dan alsnog gaat verrassen, omdat je dan bepaalde zaken in een heel ander licht ziet. Ik geef “Syndroom” graag 5 sterren.

Jeanine Feunekes-Both – recensent De Perfecte Buren




donderdag 14 september 2017

Diana Gabaldon: Reiziger Leesclub


Dat niets ons te gek is bij De Perfecte Buren blijkt ook nu wel. Een grote uitdaging waren we al aangegaan met het organiseren van een leesclub van alle boeken van M.J.Arlidge tot nu toe, maar het kan altijd nóg gekker! Want wat gaan we doen???

Ik, Patrice, heb de regel om nooit een boek te lezen van een serie of andersom. En dat roeptoeter ik dan ook geregeld. DPB collega Marjolein had mij al verschillende keren geattendeerd op de boeken van Diana Gabaldon 'Die móet je echt lezen P. Dat is echt iets voor jou!' Oké, Highlanders, reizen door de tijd, romantiek, veel actie en dat alles in tot nu toe 8 verhalen die in boekvorm zijn verschenen. Dat spreekt me wel aan. Maar ja, er is ook een verfilming van.....en de eerste twee seizoenen daarvan had ik al gezien op Netflix. Personages waren dus al ingevuld en ook zaken die je in een boek zelf moet 'bedenken' waren nu al in beeld verschenen. Zou ik het risico dan toch een keer moeten nemen? Net nu ik helemaal weg ben van een serie? Ik was er nog niet over uit.

Op Facebook kwam ik in aanraking met een groep Dae Ye Ken Dutch Outlanders. Daar viel me op dat eigenlijk iedereen wel enthousiast was over zowel de boeken als de serie.....hmmmm. Net als Marjolein dus. Zou het dan tóch kunnen? Een serie die zo goed verfilmd is en trouw is gebleven aan de verhaallijn in de boeken? Ik besloot de gok te wagen en de voorloper op de serie boeken, 'De oorsprong',  te kopen. Dit nadat ik dus de twee seizoenen op Netflix in recordtijd had verslonden. Ik moet toegeven dat het boek ook in no-time uit was, wauw! Jamie en Claire komen zowel op scherm als in het boek volledig tot leven. Ineens komen personages ook op papier tot leven, net als altijd. Heb ik dan geluk of is het toeval? 


Hoe dan ook was mijn nieuwsgierigheid gewekt en nu ga ik dus de grote uitdaging aan! Want Uitgeverij De Boekerij is zo geweldig geweest om mij deze kans te gunnen. Jawel! Ik ga nu dus alle delen lezen, als fervent kijker van de serie ga ik nu dus ook de boeken lezen, ik heb er mega veel zin in! Het lezen zal een heel avontuur zijn! Het eerste boek 'De reiziger' ligt inmiddels al klaar. 

Om in de sfeer te blijven van 'niets is te gek' kreeg ik nog een idee! Waarom zou ik dit alleen gaan doen? Er zijn zoveel liefhebbers van deze boeken én de serie, ik ga het niet in mijn uppie doen!! Nee, ik wil deze unieke kans graag delen met anderen. Wat heb ik gedaan? Ik heb een oproep geplaatst op onze eigen Facebookgroep én op de Dutch Outlandersgroep (aanrader voor de fans trouwens!). Meteen al waren er diverse enthousiastelingen die spontaan reageerden om samen met mij de gehele serie te gaan lezen en iedere maand, negen maanden lang!!, een leuk verslag te schrijven over onze leeservaringen. Sommigen moeten de boeken nog even snel aanschaffen dus we starten per 1 oktober a.s. 

Lijkt jou dit ook een leuke uitdaging? 
-Heb je de boeken of ben je van plan ze aan te schaffen? 
-Of wil je ze nog een keer lezen? (dat heb ik al diverse liefhebbers horen zeggen) 
-Wil jij per boek je mening geven en actief meedoen aan de groep?
-Beloof je per boek een paar vragen te beantwoorden?
-Kun jij 9 maanden lang elke maand wat tijd vrijmaken om deel te nemen aan deze leesclub?
-Kun je dit niet dan gun een ander de mogelijkheid, het is natuurlijk supergaaf dit met een vaste groep te kunnen voltooien!!
-Ben je nog steeds enthousiast?? 
Meld je dan gerust aan via perfecteburen@gmail.com t.a.v. 'Reiziger' en op onze Facebookgroep.
-Doe dat voor de 24e a.s. zodat ik de groep goed kan opzetten. 
-Startdatum lezen voor boek 'De reiziger' is 1 oktober a.s. en vier weken later komt het online.

Dit is het schema:
Boek 1: start lezen 1 oktober, verslag v.d. bespreking & vragen online 1 november
Boek 2: start lezen 1 november, verslag v.d. bespreking & vragen online 1 december
Boek 3: start lezen 1 december, verslag v.d. bespreking & vragen online 1 januari
Boek 4: start lezen 1 januari, verslag v.d. bespreking & vragen online 1februari
Boek 5: start lezen 1 februari, verslag v.d. bespreking & vragen online 1 maart
Boek 6: start lezen 1 maart, verslag v.d. bespreking & vragen online 1 april
Boek 7: start lezen 1 april, verslag v.d. bespreking & vragen online 1 mei
Boek 8-1: start lezen 1 mei, verslag v.d. bespreking & vragen online 1 juni
Boek 8-2: start lezen 1 juni, verslag v.d. bespreking & vragen online 1 juli

Verdere uitleg, data en bespreking zal in de uiteindelijke groep met de uiteindelijke lezers plaatsvinden.

Vanwege het vele werk dat een leesclub met zich meebrengt is het maximaal aantal deelnemers 6. Bij meer aanmeldingen ga ik loten. Mocht je er niet bijzitten maar wil je toch mee kletsen? Dat kan uiteraard! Meld je HIER aan als lid van onze Besloten groep en reageer op het topic, leuk!!!

Oh ja!!! Om de deelnemers te bedanken krijgt iedereen aan het eind van de rit als 'dank je wel' een boekenkado van mij. Het enige dat je dus hoeft te doen is gezellig meedoen en elke maand een aantal vragen beantwoorden in de besloten online groep die ik speciaal hiervoor zal aanmaken. Een echt 'reizigerfeestje' dus!!



Lees goed de voorwaarden en dan hoop ik genoeg aanmeldingen te krijgen zodat dit een gave leesclub gaat worden! Hopelijk tot snel horens!

Patrice - Team De Perfecte Buren
perfecteburen@gmail.com o.v.v. 'Reiziger' 

‘De wafelfabriek’ – Roman Helinski

Genre: roman
Uitgever: Hollands Diep
ISBN: 9789048838196
Uitvoering: hardcover
Aantal pagina's: 174
Uitgave: augustus 2017 


Met dank aan Uitgeverij Hollands Diep voor het recensie-exemplaar


“Is hun werk een straf? Dag in dag uit controleren de vrouwen van de wafelfabriek de wafels die op de lopende band voorbijkomen.”

Zo begint het eerste hoofdstuk na de proloog van de roman “De wafelfabriek” van Roman Helinski (1983) die anders dan zijn naam wellicht doet vermoeden, een auteur van Nederlandse bodem is.
Het onderwerp van het verhaal lijkt genoegzaam te blijken uit de titel van het boek en het citaat hierboven. De wafelfabriek is echter door de schrijver bedoeld als een metafoor over onze maatschappij, het economisch principe en leiderschap.

Behalve de oven-operator Wannes en magazijnmedewerker Patrick werken louter vrouwen in het productieproces omdat “mannen niet zijn opgewassen tegen de fysieke en geestelijke uitdagingen in de werkhal”. Met de mannelijke directeur van de fabriek heeft het personeel een bijzondere verhouding die loopt van bewondering tot afgunst en afkeer.

Op een dag komt een uit de kluiten gewassen ex-militair in de fabriek werken. Deze Arkadiusz Narovski (kortweg: Arka) blijkt een innemende maar ook dominante persoonlijkheid die de hele ploeg medewerkers al snel voor zijn karretje spant. Met een kordaat optreden bij een bedrijfsongeluk wint hij ieders hart. Na een ontslag van een medewerker wegens alcoholmisbruik ontstaat grote onrust in het bedrijf. Arka introduceert een merkwaardig ritueel dat de schrijver ongetwijfeld ook als metafoor bedoelt, en dringt dat aan vrijwel iedereen op. En dan ontstaat het beeld dat in de flaptekst wordt beschreven: “een …. roman over het gemak waarmee de massa te misleiden is, maar ook over haar wens om misleid te worden.”

Roman Helinski heeft een vlotte pen en beschrijft op een soepele wijze het wel en wee in en om de wafelfabriek, waarbij regelmatig een humoristische ondertoon opvalt. Zijn taalgebruik is goed en heldere zinnen scheppen een helder en schijnbaar lichtvoetig verhaal.

De hierboven geciteerde flaptekst suggereert een zware inhoud van het verhaal. Die is evenwel niet eenvoudig te ontdekken doch met enige fantasie lukt het wel. De meeste medewerkers van de fabriek zijn volgzaam als schoothondjes. Het ritueel dat door Arka is geïntroduceerd, is als misleiding van de massa eventjes leuk doch het wordt schier eindeloos voortgezet en uitgesponnen. Het zal sommige lezers gaan vervelen waardoor de aandacht voor de kern van het verhaal snel verslapt. Daarmee wordt ook de waardering van het boek in niet geringe mate beïnvloed. Ongetwijfeld zullen er lezers zijn die het boek als een aardig of zelfs diepgaand verhaal met genoegen zullen uitlezen doch er zullen er ook zijn die halverwege afhaken.

Daarom moet “De wafelfabriek” het doen met twee sterren.  

P.S. Na het schrijven van bovenstaande recensie valt op dat elders zeer lovende recensies over het boek zijn verschenen. Op bol maar liefst driemaal vijf sterren –en onderbouwd! - en op Hebban vier sterren in een op het oog doorwrochte recensie. Dat moge zo zijn, maar mijn mening is zoals zij is, en daar kom ik altijd open en eerlijk voor uit. In dit geval dan met het risico dat men denkt dat ik de portée van het boek niet heb begrepen. Dat is een calculated risk, daar kunt u zeker van zijn.    

Charles Kuijpers – recensent De Perfecte Buren

’De geheime vrouw ’ – Gill Paul

 
Genre: roman
Uitgever: A.W. Bruna uitgevers
ISBN: 978 94 005 0878 1
Uitvoering: paperback met flaptekst
Aantal pagina’s: 460
Verschijningsdatum: 7 juni 2017

Met dank aan uitgeverij A.W. Bruna voor dit recensie-exemplaar.

Over de auteur
Gill Paul schrijft naast fictie ook historische non-fictie. Ze groeide op in Glasgow en studeerde daar geneeskunde, Engelse literatuur en geschiedenis. Hierna verhuisde ze naar Londen om in het uitgeversvak te gaan werken. Ze heeft haar eigen productiebedrijf en werkt daarnaast als redacteur.

Samenvatting van het verhaal
Lake Akanabee – juli 2016: Kitty Fisher heeft haar man en Londen achter zich gelaten nadat ze hem heeft betrapt op zijn ontrouw. Halsoverkop vertrekt ze naar de luchthaven en boekt een vlucht naar New York. Ze heeft van haar overgrootvader Dmitri Yakovlevitsj een blokhut geërfd aan het Akanabee meer, zo’n vierhonderd kilometer van NY. De blokhut is al jaren niet meer in gebruik geweest en ligt verscholen. Ze gaat meteen aan de slag om de blokhut weer een beetje bewoonbaar te maken. Dan ziet ze iets glinsteren tussen de boomwortels onder het gehavende hout van de trap. Ze vindt een hangertje en bij nader onderzoek blijkt het juweel te zijn vervaardigd door Fabergé dat duizenden dollars waard is. Haar overgrootvader moet heel rijk zijn geweest of het kan een familiestuk zijn geweest.  

Haar nieuwgierigheid wordt nog meer gewekt als ze te weten komt dat hij een heel goede schrijver was. Ze gaat op zoek op het internet naar Dmitri’s achtergrond. Dan vindt ze nog een oud uitziend schriftje en moet ze hier het fijne van weten. Er zijn zoveel vragen waar ze een antwoord op moet vinden, ook omdat haar grootmoeder nooit iets over haar vader heeft verteld. Ze valt van de ene verbazing in de andere en als ze denkt dat ze nu alles heeft gehad, doet ze nog een huiveringwekkende ontdekking. Het mysterie van Dmitri’s leven is onder haar huid gekropen en ze wil de waarheid wanhopig graag achterhalen!

Tsjarskoje Selo, Rusland – september 1914: Dmitri Malama is gewond geraakt aan het been op het front en ligt nu in het Catharinapaleis in Sint-Petersburg. De statiezalen zijn omgebouwd tot hospitaalafdelingen. Daar ontmoet hij Groothertogin Tatjana, de tweede dochter van Tsaar Nicolaas die daar werkt als verpleegster. Ze geraken al gauw aan de praat en zijn beiden gepassioneerde lezers. Dmitri wordt halsoverkop verliefd op haar en algauw brengen ze veel tijd door met elkaar totdat hij in december terug naar Polen wordt gestuurd. Ze hebben elkaar beloofd om verder contact te houden maar moeten uiterst voorzichtig zijn …

Boek van de maand Bookflash 'Liefde met gebruiksaanwijzing' en WIN!




1

Juni

‘Mag ik hier zitten?’
Kun je tegenwoordig niet gewoon in de zon van je rosé en een boek genieten zonder dat zo’n knap atletisch exemplaar je lastigvalt?
‘Ik kan het natuurlijk niet verbieden, maar daar verderop is nog een tafel vrij.’ Die zal hij wel nodig hebben met al die tassen: hij heeft goed gebruikgemaakt van de koopzondag.
‘Niet gezien,’ zegt hij met een valse grijns. ‘Ik blijf liever hier. Lekker dicht bij het water.’
Hij maakt het zich gemakkelijk op een stoel tegenover me en zet zijn aankopen op twee andere stoelen neer. Geërgerd sla ik een bladzijde om. Knappe mannen… Ze denken dat de hele wereld hun privéterrein is en dat vrouwen niet anders kunnen dan en masse aan hun voeten neervallen.
‘Gevalletje mannenhaat?’ klinkt het sarcastisch.
‘Gevalletje lekker van mijn rust willen genieten. Alleen,’ zeg ik zonder op te kijken.
‘Daar kies je geen openbare plek voor.’
‘O, ik wel. Ik lees mijn boek en drink mijn wijn waar het mij uitkomt.’ Ik sla mijn boek dicht en ontmoet zijn geamuseerde blik. ‘Maar nogmaals, je kunt ergens anders gaan zitten, plek zat.’
‘Nee hoor. Het bevalt me hier uitstekend.’ Hij pakt de wijnkaart van de houder en slaat hem open. ‘Ik heet trouwens Luke Skywalker.’ Zijn ogen twinkelen boven de drankenkaart. Nu is het mijn beurt om hem geamuseerd aan te kijken.
‘Vast.’
‘Het kan je toch niet schelen hoe ik heet.’
‘Klopt.’
‘Mag ik jouw naam weten?’
‘Nee.’
‘Wil je een vredesdrankje van mij?’
‘Nee. En ik zal het je makkelijk maken, zodat je je niet verplicht voelt om een gesprek te voeren.’ Met een vernietigende blik zijn kant op stop ik mijn boek in mijn tas en loop naar de bar om af te rekenen. Zijn teleurgestelde gezichtsuitdrukking doet me goed. Hij kan me tenminste niet bijschrijven op het lijstje van zijn veroveringen. Wat een nietige wezens zijn mannen eigenlijk. Vooral de knappe.

woensdag 13 september 2017

‘De betekenis van betekenis’ – Flip G. Droste


Genre: literaire fictie
Uitgever: Aspekt
ISBN: 9789463382489
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 251
Uitgave: 2017 


Met dank aan Uitgeverij Aspekt voor het recensie-exemplaar


Het boek “De betekenis van betekenis” met als ondertitel “Een literaire zoektocht” is geschreven door Flip G. Droste. Hij is emeritus-hoogleraar Algemene Taalwetenschap aan de universiteit Leuven.
Grappig is dat de titel - mogelijkerwijs onbedoeld - een variant op het in Nederland bekende Droste-effect in zich draagt: een herhaalde verkleinde versie van een afbeelding in zichzelf, de zogenaamde recursie. Of zou het gelet op de naam van de auteur toch bewust zijn gebeurd?

“Als het hele universum is opgebouwd met tekens, dan is het dat ook met betekenissen.” (pag. 11)

Aan de hand van een veelal beknopte maar toch diepgaande schets van leven en werk van een bonte stoet belangrijke historische figuren onderzoekt de auteur verbanden tussen hun werk en de taal. Het gaat van de profeten via onder meer Socrates, Erasmus, Darwin en Einstein door tot Chomsky.
De benadering van Droste heeft een vrij hoog abstractieniveau waardoor het betoog niet altijd even gemakkelijk te volgen is. Het boek heeft ook een filosofisch gehalte dat de geboden stof niet voor eenieder toegankelijk maakt. Interessant is het zonder meer. Doch het boek is, hoe elitair dat wellicht ook klinkt, niet geschikt voor het grote publiek.

“Essentieel voor de drie vormen van wetenschappelijk denken blijkt dus de natuurlijke taal te zijn. De kracht daarvan is, naast de lexicale en syntactische beregelingen, het vermogen om het onzichtbare, onbereikbare, zelfs het onbenoembare en onmogelijke te benoemen.” (pag. 152)

Het is vrijwel onmogelijk aan dit boek een waardering in sterren te geven. In ieder geval is het voor taalkundig, wetenschappelijk én filosofisch geïnteresseerden het lezen waard. Volgens de tekst op de achterflap is de einduitkomst van het boek “een verrassend simpele maar heel efficiënt werkende betekenistheorie.” Het is waarlijk een grote uitdaging zulks te ontdekken.  

Charles Kuijpers – recensent De Perfecte Buren

‘Weet je nog?’ - Nora Roberts en J.D. Robb


Genre: thriller
Uitgever: De Boekerij
ISBN:
9789022580844
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 447
Uitgave: augustus 2017

Dank aan uitgeverij De Boekerij voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

Antiekhandelaar Laine Tavish is een gewone vrouw met een gewoon leven. Tenminste, dat is wat de mensen in het kleine stadje Angel's Gap in Maryland denken. Ze hebben geen idee dat zij ooit Elaine O'Hara was, de dochter van een notoire crimineel en oplichter. Haar verleden komt ruw terug als een van haar vaders oude maten haar winkel binnenkomt met een cryptische waarschuwing en enkele minuten later voor de deur wordt doodgereden.
Al snel blijkt dat Laine het volgende doelwit is. Samen met de zeer aantrekkelijke detective Max Gannon probeert ze erachter te komen waarom de dader achter haar aan zit. Het antwoord ligt in een verborgen fortuin dat niet alleen Laines toekomst zal veranderen, maar ook die van volgende generaties – zoals van de New Yorkse rechercheur Eve Dallas.
Eve is het wel gewend om aan de randen van de wet te opereren. Ze probeert de schat te vinden die Laine en Max zochten – om voor eens en altijd korte metten te maken met het verderf dat hem omgaf…


Nora Robert heeft al vele romans op haar naam staan en schrijft ook regelmatig thrillers onder haar pseudoniem J.D. Robb. ‘Weet je nog?’ is een combinatie van beide genres. Ik moet eerlijk bekennen dat ik nog nooit een boek van Roberts heb gelezen, ondanks dat ik ze zelf in mijn boekenkast heb staan. Toen ik dit recensie-exemplaar thuisgestuurd kreeg, was dit dan ook de perfecte reden om daar eens verandering in te brengen.

Het boek is in feite opgedeeld in twee delen. Het eerste deel bevat de romantische aspecten uit de hand van Roberts, terwijl het tweede deel verder borduurt op de belevenissen van rechercheur Eve Dallas die voorkomt in alle boeken van J.D. Robb. Ondanks dat het dezelfde auteur is, zitten er toch verschillen in de schrijfstijl.

Het eerste deel van het boek leest erg prettig zelfs voor lezers die niet bekend zijn met de eerdere belevenissen van Eve Dallas. Hierdoor heb je ook niet het idee dat je een deel uit een serie aan het lezen bent, maar gewoon een losstaande roman met hier en daar wat zwijmelscènes. Dit deel zit erg sterk in elkaar en het is dan best jammer wanneer het verhaal ten einde is.

Ondanks dat het verhaal ten einde is, hoeven lezers niet bang te zijn dat het boek uit is. Halverwege begint namelijk deel 2 dat zich ongeveer 56 jaar later afspeelt en hierbij speelt rechercheur Dallas de hoofdrol. Dit deel is soms wat lastig te begrijpen wanneer je de voorgaande boeken niet hebt gelezen, omdat er soms wordt verwezen naar eerdere gebeurtenissen. Bovendien zijn de karakters vrij onbekend en leer je ze ook niet goed kennen omdat eigenschappen al in eerdere boeken bekend zijn gemaakt. Toch is het verhaal goed te volgen.

Beide delen samen maken het een compleet verhaal dat zowel de thrillerfanaten als de romanliefhebbers kan plezieren. Toch zou je er ook voor kunnen kiezen om slechts één deel te lezen. Hierdoor mis je natuurlijk wel het geheel, maar in feite kunnen beide delen ook als losstaande verhalen worden gezien. Na het lezen van het boek heb ik slechts spijt van één ding en dat is dat ik niet veel eerder iets van Nora Roberts of J.D. Robb ben gaan lezen. Wat een heerlijke schrijfstijl heeft deze vrouw op zowel thriller als romantisch gebied. Het boek krijgt van mij dan ook vier verdiende sterren en ik ga snel mijn andere boeken van deze schrijfster uit mijn boekenkast tevoorschijn halen. 

Claudia van Koolwijk – recensent De Perfecte Buren