dinsdag 3 november 2015

Auteurs bloggen......Ronald van den Broek



Zeg, Ronald, kom ik ook voor in je volgende boek?

Dit is een veelgestelde vraag waar ik meestal ontwijkend op antwoord. Ik heb fijne vrienden en een warme familie, maar om mijn geliefden vroegtijdig te laten sterven of met van alles en nog wat te bedriegen, gaat me toch echt te ver.
Ik zou geen vrienden meer overhouden!

Zijn de personages dan allemaal puur fantasie? Nee, zeer zeker niet. Ik denk dat menigeen bij het lezen van Varkensbloed in chocolade, mijn eerste psychologische thriller, in bepaalde personages wel iets van bekenden of misschien zelfs van zichzelf herkennen. Al hoor ik ze al zeggen: ‘Dat ben ik niet, want ik ben heel jaloers, maar zo gestoord gedraag ik me echt niet.’ Meestal gevolgd door dat ontkrachtende doch veelbetekenende woordje van amper vier letters: ‘Toch?’.

Nou, beste vriend, soms gedraag je je echt gestoord maar wil je dat zelf niet zien – en durf ik je die spiegel niet meer voor te houden, want de vorige keer ontaarde dat in een flinke discussie. En het klopt: veel van de karaktertrekken vergroot ik op papier uit om het duidelijk over te laten komen. Ik vergelijk schrijven vaak met acteren – waar ik tijdens mijn studententijd helemaal verzot op was –, ook daarbij worden menselijke emoties uitvergroot. Maar daar blijft het niet bij. In mijn tweede boek, dat nog moet verschijnen, ben ik nog dieper in de emoties van mijn personages gedoken. In de acteerwereld wordt veel gebruik gemaakt van Method Acting, waarvan de basis werd gelegd in Rusland door Stanislavski. Dit is een manier van acteren waarbij de acteur zich zo volkomen mogelijk probeert in te leven in de persoon die hij of zij gestalte moet geven. Belangrijk is dat de acteur gebruik maakt van zijn eigen emoties en ervaringen teneinde de uitvoering zo levensecht mogelijk te laten zijn. Dit is een techniek die ik ook gebruik bij het schrijven. En niet omdat ik me dat heb aangeleerd, maar omdat het voor mij de fijnste manier van schrijven is. In de huid kruipen van je karakter en ook werkelijk ervaren wat hij of zij voelt. Dat is niet altijd gemakkelijk en vraagt veel van mij als schrijver. 

In Varkensbloed in chocolade kregen Denise en haar beste vriendin Ariane ruzie over – hoe kan het ook anders – een man. Ik zie me nog aan de tafel zitten. Met mijn laptop voor me, mijn ogen gesloten en tot het uiterste geconcentreerd. Ik dacht terug aan een ruzie die ikzelf jaren eerder met mijn beste vriend had uitgevochten. Voor het verhaal zal ik hem Daniel noemen. De venijnige woorden die ik in gedachten had, sprak ik hardop uit en beetje bij beetje verkrampte mijn lichaam van de innerlijke pijn en voelde ik de onmacht toenemen. Maar dat was niet mijn enige gewaarwording. Langzaam maar zeker begon Daniel terug te schelden, alleen herkende ik zijn zo kenmerkende zware stem niet. Het was vrouwenstem. Ik hoorde Ariane. Als een bezeten vlogen mijn twee vingers over het toetsenbord – reminder voor mezelf: eindelijk eens die cursus “met tien vingers typen” gaan volgen – en binnen een kwartier stond een levendige dialoog op papier. Ik heb de zinnen tijdens meerdere herschrijfsessies teruggelezen en iedere keer voelde ik weer die heftige emotie. Ook is het de enige tekst waarvan ik nooit een enkel woord heb hoeven aanpassen. Voor mij is dit dus een efficiënte methode. Bovendien spaar ik nu ook nog eens een hoop geld uit voor een therapeut, want laten we eerlijk zijn, bij de meeste thrillerschrijvers – mezelf niet uitgezonderd – zit natuurlijk wel een steekje los, want iemand die helemaal goed bij zijn hoofd is, sluit zich natuurlijk niet uren op om al dat gruwelijks op papier te zetten.

Na deze ervaring heb ik de Stanislavski werkwijze omarmd. Ik kruip in de huid van het hoofdpersonage en laat de emotie de overhand krijgen en op het tegenpersonage projecteer ik de voor die situatie juiste vriend, bekende, geliefde, vreselijke collega of recensent – niet de recensenten van deze blog hoor, dat zijn schatten. En dan laat ik het gewoon gebeuren. In negen van de tien gevallen ben ik zelf verwonderd over de uitkomst van het conflict en gaat vervolgens het verhaal een hele andere richting op dan ik me van te voren had bedacht. Maar dat is goed. Als ik verrast ben, is de lezer dat straks hopelijk ook. Tenzij de lezer dé Daniel van dat moment is, maar dat zal hij of zij zelf moeten uitvinden, want aan het einde van het verhaal gebruik ik gewoon de copy – paste toetsen en transformeert Daniel als vanzelf weer in Ariane of in een ander personage waarvoor ik hem even heb geleend.

Ronald op Facebook
www.ronaldvandenbroek.com


Als de getrouwde collega met wie ze een affaire heeft wordt vermoord, gaat een Amsterdamse advocate op onderzoek uit.

Thriller
430 pagina's, Tweede druk, Scelta Publishing, Amsterdam, 2014

Geen opmerkingen: