vrijdag 26 juni 2015

Groepsrecensie “Stille grond” van Hilde Vandermeeren




Genre: Thriller
Uitgever: Uitgeverij Q
ISBN: 9789021458632
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 286
Verschijningsdatum: 27 mei 2015


Met dank aan Uitgeverij Querido voor de recensie-exemplaren voor deze groepsrecensie.
Lezers: Silke Wimme, Hanneke Schoenmakers, Charles Kuijpers, Patrice van Trigt en Nancy De Brucker
Groepsrecensie door Nancy De Brucker – team DPB


Over de auteur

Hilde Vandermeeren (1970) schreef meer dan veertig kinder- en jeugdboeken, waarvan vele werden bekroond met Nederlandse en Vlaamse literaire prijzen. Sinds haar jeugd verslindt ze thrillers en spannende romans. Met het schrijven van haar eerste psychologische thriller, Als alles duister wordt komt een droom uit: het begin van een carrière als thrillerschrijfster.

De cover

Charles; De cover van “Stille grond” toont een licht vervaagd beeld van een kerkje op een rotspunt waar iemand (Cunningham of de boodschapper?) naar toeloopt. Het is een mooi beeld passend bij de kern van het verhaal. Waardering van de cover: 8

Hanneke; Het boek heeft met de mistige foto van de kapel op de berg en de zwart-groene kleurstelling eveneens een thrillerachtige uitstraling. Het werkt zeer uitnodigend om het snel te lezen. Stille grond wordt op de cover van het boek gerubriceerd onder de literaire thrillers, achterop zelfs als psychologische thriller. mijn score voor de cover: 8. Prikkelend en uitnodigend om te lezen!

Silke; De eerste aanblik op ‘’Stille Grond’’ gaf mij een donker, mysterieus gevoel door de foto op de cover. Toen ik het boek begon te lezen intrigeerde de cover mij nog meer. Wie was de schim in de verte die naar de kapel toe stapte? Ik wou het boek zo snel mogelijk uitlezen om dit te weten te komen, het prikkelde me enorm. Bij het lezen van de eerste 2-3 hoofdstukken, heb ik een paar keer het boek dichtgedaan en naar de cover gekeken. Ik zag letterlijk bepaalde beelden voor me uit de eerste hoofdstukken. Voor mij is de cover zeker 10 punten waard!

Patrice; Donkere coverfoto met een kapelletje op een rotspunt. Heel toepasselijk wanneer je het verhaal hebt gelezen. De titel is op meerdere manieren te interpreteren en vaag genoeg om de lezer aan het denken te zetten. Een 7

Nancy; geeft een beeld weer van een man die op een trap loopt naar een kerkje met op de voorgrond rotsen bij mistig weer. De cover geeft weer wat er in de eerste hoofdstukken voorkomt. Ik geef deze cover een 8.

Samenvatting van het verhaal

Charles; In “Stille grond” van de Vlaamse thrillerschrijfster Hilde Vandermeeren is Rosie Thompson, het tweelingzusje van Ruby, in 1983 op zesjarige leeftijd spoorloos verdwenen. Dertig jaar later, als haar vader Edward en jongere zus Eve al lang alle hoop hebben opgegeven, treft de bejaarde dominee Donald Cunningham kort voor de definitieve sluiting van zijn op de Schotse rotskust gelegen kapel in Glendale in het biechtboek dit bericht aan:


“Het spijt me wat er gebeurd is met Rosie Thompson. Moge God me vergeven.”


Hanneke; In 1983 is er in Glasgow “iets” gebeurd. Iets waar je als lezer niet meteen achter komt, maar zo intrigerend wordt beschreven, dat je wel gelijk meetrekt in het verhaal. Na dit prikkelende “iets’ maken we een sprong in de tijd en belanden in het heden, in 2013. Dan staat er in het biechtboek van de kapel in Glasgow een bekentenis over het gebeurde: de verdwijning van Rose, tweelingzusje van Ruby.

Silke; Het verhaal begint wanneer dominee Donald Cunningham in het biechtboek van zijn kapel de woorden ‘’Het spijt me wat er gebeurd is met Rosie Thompson, moge God mij vergeven’’ terug vindt. Rosie Thompson blijkt een meisje te zijn die 30 jaar geleden, op zesjarige leeftijd, verdween uit haar ouderlijk huis in Glasgow.

Patrice; Het is vijf november, precies dertig jaar geleden voltrok er zich een drama in het gezin van de zusjes Ruby, Rosie en Eve. Rosie wordt op een stormachtige nacht in 1983 uit het ouderlijk huis ontvoerd en verdwijnt. Dertig jaar later is het nog steeds niet bekend of ze is overleden of nog leeft.

Nancy; Dominee Donald Cunningham woont in Glendale, een dorp op de Isle of Skye. Op een avond ziet hij dat er nog licht brandt in de kapel die boven een rots gebouwd is. Daar ziet hij dat het biechtboek is opengeslagen en er staat een niet mis te verstane boodschap in: “Het spijt me wat er gebeurd is met Rosie Thompson. Moge God me vergeven”. Jarenlang hebben mensen er anonieme zonden in geschreven maar dit tart toch alle verbeelding en de dominee wil weten wie Rosie is. Hij neemt dan ook contact op met een oude bekende die bij de politie werkt.

Charles; De informatie bereikt inspecteur Bruce Fleming van het cold-caseteam, dezelfde man die dertig jaar geleden het onderzoek naar de verdwijning van Rosie heeft geleid. Deze neemt contact op met vader Edward Thompson en meldt het voorval, doch geeft daarbij aan dat verder onderzoek naar zijn oordeel vruchteloos is.

Hanneke; Eve grijpt deze plotselinge mededeling in het kerkboek dan ook aan om de cold case te heropenen en haar zusje te gaan zoeken.

Silke; Sinds haar verdwijning kwijnt haar tweelingzus volledig weg en is het gezin waar ze opgroeide gebroken. De dominee doet een melding van het bericht aan de politie, maar hun onderzoek levert niets op en Rosie’s zus Eve komt zelf in actie en gaat op onderzoek.

Patrice; Dominee Donald Cunningham is 81 jaar en woont in Glendale, Isle of Skye. Hij is sinds tien jaar weduwnaar en woont alleen. Hij zorgt voor de kapel die op de hoge kliffen staat maar door het teruglopend aantal gelovigen en andere plannen van de gemeente gaat de kapel gesloten worden. De kapel staat bekend om het zogenaamde biechtboek en heeft altijd veel bezoekers getrokken. Maar over twee dagen is het dan toch zover en de oude man berust in het lot. Wanneer het op de voorlaatste avond nogal stormachtig tekeer gaat aan de kust ziet hij iets bij de kapel. Een laatste bezoeker of rondhangende jongeren? Hij gaat even een kijkje nemen en trotseert de harde wind.

Nancy; Eve Thompson is docente aan de universiteit van Glasgow en vandaag is het precies dertig jaar geleden dat haar zus Rosie verdween. Ze werd er altijd aan herinnerd dat deze dag een treurige verjaardag was die ze het liefst wilde vergeten.

Charles; Eve Thompson doceert inmiddels wiskunde aan de universiteit van Glasgow. Als zij het verhaal van haar vader over Rosie hoort, besluit ze zelf op onderzoek uit te gaan. Ze kan maar niet verkroppen dat haar zus Ruby sinds de verdwijning van haar tweelingzus geen woord meer heeft gesproken en in de psychiatrische inrichting Eleonor House verblijft. De bezoeken aan haar zus zijn nog steeds hartverscheurend en emotioneel belastend.

Hanneke; Het jongere zusje van hen, Eve, was drie toen Rose verdween. Zij heeft nooit geweten hoe het gezin functioneerde toen ze nog een compleet gezin vormden met de tweeling Rose en Ruby. Thuis werd er al spoedig niet meer over het pijnlijke onderwerp van de verdwijning gesproken. Ruby is door de jaren heen steeds stiller geworden en in zichzelf gekeerd. Zij zit in een gesloten inrichting en communiceert niet meer.

Patrice; Eve is de jongste van de drie dochters uit het gezin en heeft haar leven zo goed en kwaad als het mogelijk was op de rails gekregen. Ze kan het maar niet loslaten dat er geen antwoorden zijn gevonden op de verdwijning van haar zus. Eve is wiskundige en staat in die wereld hoog aangeschreven. Maar ze is niet in balans, heeft geen vrede met het verleden. Wanneer er een melding wordt gedaan van een merkwaardige boodschap besluit Eve dan ook om zelf op onderzoek uit te gaan. 

“Als niemand Rosie zoekt, kan niemand haar vinden”.

Nancy; Eve zelf was pas 3 jaar toen haar zusje verdween en het tweelingzusje van Rosie, Ruby is er nooit meer van hersteld en verblijft nu in een psychiatrische kliniek. Eve gaat haar zo veel mogelijk bezoeken maar Ruby heeft sinds de ontvoering geen woord meer gesproken. Het is voor Eve dan ook hartverscheurend om haar zus zo te zien en ze belooft haar dat ze er alles aan zal doen om te achterhalen wat er met Rosie is gebeurd.

Patrice; Diverse aanwijzingen en een merkwaardig gezin komen op het pad van Eve. Ze komt in aanraking met een hele andere samenleving, met eigen overtuigingen en beweegredenen, en daarmee ook in de problemen. Eve kan dit niet alleen maar stuit op weerstand die dusdanig sterk is dat het nog maar de vraag is of ze ooit de antwoorden zal vinden waar ze zo naar op zoek is.

Nancy; De relatie met haar vader is niet optimaal te noemen daar hij eigenlijk niets over Rosie wil vertellen totdat hij toch gedwongen wordt als Rechercheur Fleming terug aan zijn deur staat met meer nieuws. Eve is vastberaden en wil op eigen houtje nu te weten komen wat er echt is gebeurd en ze wil kost wat kost Rosie vinden, dood of levend. Ze besluit om te beginnen met een bezoekje te brengen aan de dominee. Van daaruit hoopt ze stapje per stapje dichter bij de waarheid te komen met wat hulp uit onverwachte hoek.

Charles; Een bonte stoet van personen trekt voorbij: het eigenaardige stel Fergus en Carol Jones met hun dochter Zoë, een dakloze man met de bijnaam “de botanist” vanwege zijn kennis van kruiden, de potloodventer Kieran Reid, de roddeltante mevrouw Drummond met haar kleindochter Leslee die een belangrijke rol speelt in de aanzet van het onderzoek, de (voormalige) sekteleiders Kyle en Ian Crawford van de Orde van het Licht met de mysterieuze Meaghan en de jonge Lea, en de schooljuf van destijds van de tweeling Helga en haar zoon Grant.

Nancy; Fergus leeft met zijn vrouw Carol en Zoë terug getrokken. Carol is en moet zeer onderdanig zijn voor haar man en leeft eigenlijk in een nachtmerrie, eentje waar ze zich uit wil onttrekken. Carol en haar dochtertje zijn afgesloten van de maatschappij en ze moet haar dochter constant beschermen. Haar constante vrees is zeer beklemmend om te lezen.

Conclusie

Charles; Verschillende verhaallijnen die in eerste instantie een eigen leven lijken te leiden, groeien op elegante wijze allengs naar elkaar. De lezer staat lange tijd op het verkeerde been, zo blijkt tegen het zonder meer verrassende einde van het verhaal.

Hanneke; Een gruwelijk verhaal, dat soms voorspelbaar lijkt. Toch word je regelmatig op het verkeerde been gezet. Niet alles blijkt te zijn wat het lijkt.

Silke; Ik zou de ‘’korte inhoud’’ wat langer kunnen maken, maar ik vrees dat ik dan wat spoilers vrij geef, of al enkele tips van de sluier …. Ook bij het bespreken van de personen zal ik niet iedereen kunnen bespreken omdat ik dan ook al heel wat zou vrijgeven voor de aandachtige lezers en doe dat liever niet.

Patrice; Een drama trekt een gezin volledig uit balans. Verdriet en wanhoop verwerkt iedereen op zijn/haar eigen manier, zo ook in dit gezin. Het ontbreken van antwoorden is misschien nog wel moeilijker te verteren dan het krijgen van een melding van overlijden, de onzekerheid is slopend. Die emotie weet de auteur heel goed over te brengen.

Nancy; het boek heeft meerdere verhaallijnen die op het einde allemaal vloeiend in elkaar lopen. Het boek is wel een thriller maar sommige hoofdstukken zijn bij wijlen triest, wat sommige personages moeten doorstaan en hoe ze onderdrukt worden. Ook bij Eve en haar vader niet wetende of Rosie al dan niet nog in leven is, je leeft gewoon mee met hen.

Charles; Hilde Vandermeeren heeft een vaardige pen en schrijft helder en gemakkelijk leesbaar proza. Het verhaal van “Stille grond” is vernuftig gestructureerd en is vanaf den beginne intrigerend. De karakters worden mooi beschreven en uitgediept en de situatieschetsen zijn treffend en beeldend. De plot is origineel ontwikkeld en herbergt voortdurend een onderhuidse spanning die mooi gedoseerd af en toe tot acute spanning uitgroeit.

Hanneke; Veel personen in het boek maken inderdaad een dusdanige ontwikkeling door, die aardig wat gemeen heeft met een thriller. Niet iedereen valt deze eer te beurt, de schurken blijven wie ze zijn en moeten het dan ook bezuren.

Silke; Het verhaal speelt zich af in Schotland: de familie van Rosie woonde oorspronkelijk in Glasgow, Ruby (Rosie’s tweelingzus) zit in een tehuis wat landelijker gelegen is, Eve woont ook in Glasgow, Rosie’s vader woont in Drymen, de kapel ligt in Glendale… . Door de beschrijvingen van de locaties kan je je Schotland goed voor je zien. Ook worden de contrasten van het land heel duidelijk naar boven gebracht, de auteur haalt duidelijk verschillende malen het verschil tussen arm en rijk aan. Zo omschrijft ze in het boek een typische arbeiders wijk naast een rijkere buurt (de buurt waar Eve woont, die professor aan de universiteit is). De leefomstandigheden van een landloper, naast Eve haar manier van leven. Er is een duidelijke kloof te merken tussen arm en rijk, zo mogen Eve en haar vriendin als kind niet in de arbeiderswijk rond fietsen.

Patrice; Wat ook bijzonder sterk overkomt, is de verhaallijn met Carol, Fergus, Kyle en Zoë. Tenenkrommend soms! Wat een bijzonder gezin en wat een akelige omstandigheden waarin zij leven! De verderfelijke invloed van de wereld ligt hen aan het hart maar de manier waarop ze daarmee omgaan slaat werkelijk alles! Angst, overheersing en manipulatie vieren hoogtij bij deze mensen en dat komt wel even bij je binnen.

Nancy; De titel doet me denken aan de Schotse Hooglanden, het stille leven dat er wordt geleidt en omdat het er zo stil is zijn er dingen die het daglicht niet mogen zien. Het woordje ‘grond’ doet vermoeden dat er dingen begraven liggen.

Silke; De achtergrond van de auteur, die psychologie gestudeerd heeft, is duidelijk merkbaar aan de schrijfwijze. Personages worden dieper uitgewerkt en we kunnen volgen hoe de hoofdrolspelers denken. Dit ook mede door de opdeling van het boek: kleinere hoofdstukken en elk van die hoofdstukken wordt verteld vanuit het standpunt van een van de hoofdpersonages. Het is interessant om te weten wat de dominee Donald Cunningham denkt, hoe Eve in elkaar steekt, en hoe Ruby denkt en voelt. Zij is haar zus kwijt en zonder haar is ze letterlijk helemaal verloren. Zonder haar zus is zij niet compleet. Niemand kan beter dan Hilde Vandermeeren het gevoel omschrijven om een tweeling te zijn, ze is zelf de helft van een eeneiige tweeling. Je merkt bij het lezen dat de auteur precies weet waarover zij het heeft. Het is niet zomaar bij de haren gegrepen.

Patrice; De personages worden mooi en sterk neergezet. Vooral de verhaallijn die parallel loopt aan dat van Eve en haar zoektocht is bijzonder krachtig. Het thema wat de auteur daar aansnijdt is behoorlijk pittig en indrukwekkend. Door de korte hoofdstukken leest het boek snel en blijft de spanning continu aanwezig. Je hoopt zo dat Eve de antwoorden vindt die ze zoekt, dat er rust komt in het getraumatiseerde gezin. De band van tweelingen ervaart de auteur uit eerste hand op een authentieke en originele manier weten te verweven in een mooi en spannend verhaal. Het is ondenkbaar voor niet-tweelingen dat die band zó sterk is. Woorden hoeven niet uitgesproken te worden, prachtig!

Beoordeling

Charles; Het taalgebruik is voorbeeldig. Bij tijd en wijle hanteert Vandermeeren een mooie metafoor of fraai verwoorde wijsgerige opmerking. Wat te denken van de volgende zinsnede:

“Hoe stiller de omgeving, des te luider haar gedachten.”

Hanneke; Het verhaal leest heel gemakkelijk. Het is opgebouwd uit vele korte hoofdstukjes, de steeds eindigen met een cliffhanger, waardoor je jezelf bijna genoodzaakt voelt om snel verder te lezen. Ieder hoofdstukje wordt weer vanuit een ander persoon geschreven. Dit werkt als een pageturner. Nergens is het verwarrend hoe de verhaallijn loopt, of wie, wat waar is. De veelheid aan personen en daardoor verscheidenheid aan invalshoeken van het verhaal, zijn juist intrigerend en maken het verhaal kleurrijker.

Silke; Wat mij enorm aansprak bij het lezen van het boek, is hoe het kan, dat een boek wat voorspelbaar is, toch zo enorm de spanning erin kan houden, zodat je het niet opzij kan leggen. Het inderdaad zo dat je al redelijk vroeg in het verhaal kan raden hoe het zal eindigen, en ik heb dan meestal de neiging ze opzij te leggen. Maar bij dit boek stimuleerde het voorspelbare eigenlijk om verder te lezen, en de spanning steeg na het lezen van elk hoofdstuk.

Patrice; Hilde Vandermeeren is begenadigd met een geweldige schrijfstijl. Haar vorige twee thrillers waren ook heerlijk leesvoer maar met dit boek overtreft ze zichzelf. Of dat komt doordat het een verhaal betreft met een tweeling, ze is zelf ook de helft van een tweeling, of omdat ze gewoon in een ultieme flow zat tijdens het schrijfproces. Kort, sterk en spannend geschreven. Interessante personages en een zeer gedurfde tweede verhaallijn. Dit maakt dat je zo nieuwsgierig blijft dat je blijft lezen.

Nancy; Dit boek lees je in een ruk uit, de spanning wordt geleidelijk aan opgebouwd en je wil gewoon weten hoe het verhaal verder gaat en of er een happy ending aan zit te komen. Alle personages die aan bod komen zijn zeer goed uitgewerkt en je leert hen ook werkelijk kennen.

Charles; De schrijfster gebruikt weinig typisch Vlaamse uitdrukkingen. Opmerkelijk is het gebruik van een frase waarin wordt gezegd dat “ iemand er geen voldoening mee neemt”, waar de lezer het woord “genoegen” zou verwachten. Is dat wel echt Vlaams? Het lijkt op een uitglijdertje van de pen maar als Nederlander moet je niet te snel daarover oordelen.
Taal- of zetfouten kent het boek niet dan wel zijn in ieder geval door de lezenswaardigheid van het verhaal niet opgevallen. Zulks is heden ten dage een prestatie van formaat.
De diepere betekenis van de titel van het boek is niet aanstonds duidelijk. Het ontdekken ervan vergt de nodige verbeelding van de lezer.

Silke; Op een bizarre manier vond ik een van de neven personages het interessantst en ik vraag me af hoe het had kunnen verder gaan met hem. Namelijk de man van Carol (het is moeilijk te vertellen wie/wat Carol is, anders weten jullie al een beetje in welke richting het boek uitgaat), over zijn achtergrond komen we het minst te weten in het boek en het fascineert mij hoe je tijdens het lezen merkt hoe hij begint wroeging te krijgen, dat hij zich vragen begint te stellen; je merkt dat dit personage evolueert op een subtiele manier. Ik had graag geweten hoe hij verder zou geëvolueerd zijn, wat zijn handelingen en acties zouden geweest zijn.

Patrice; ‘Stille grond’ is een mooi verhaal geworden. De spanning wordt mooi opgebouwd, de uitgezette verhaallijnen zijn goed uiteengezet. De flashbacks geven een kijkje in wat er vooraf is gegaan maar laten tot ver in het verhaal de vragen onbeantwoord. Wanneer je denkt het antwoord te hebben gevonden op Eve’s vragen, dan zit je fout. Pas op het allerlaatst vallen de puzzelstukjes op hun plaats.

Nancy; Alhoewel het een beetje voorspelbaar was heeft het plot me toch nog verrast, ik had dit echt niet zien aankomen. Je leest het boek zoals je naar een film zou kijken, eentje die je gewoon moet uitzien en waarvan je zo snel mogelijk het einde wil weten.

Charles; “Stille grond” verdient vier fonkelende sterren!

Hanneke; Dat lezen is dan ook zeer de moeite waard: deze recensieschrijfster en nog onervaren thrillerlezer geeft het boek 5 sterren. Een aanrader!

Silke; Het boek is zeker een aanrader voor lezers die houden van thrillers en ik zou eigenlijk ook wel zeggen voor lezers die een beetje houden van de psyche van de mens. Na het lezen van mijn eerste boek geschreven door Hilde Vandermeeren, zal ik zeker niet aarzelen om nog meer van haar werk te lezen. Voor mij was dit een héél sterke thriller. Ik had misschien liever een minder voorspelbaar einde gezien, maar het stoort zeker niet bij het lezen van het verhaal. Ik heb het boek ervaren als een pageturner, eenmaal begonnen kon ik het niet meer opzij zetten. Daarom geef ik het boek toch een dikke 4 sterren.

Patrice; Een verrassende thriller, een intrigerende setting en dito personages. Vooral Kyle en Fergus halen het bloed onder je nagels vandaan maar het waarom laten we nog maar even in het midden. Een welgemeende tip om dat vooral zelf te gaan ontdekken. 4 welverdiende sterren!

Nancy; Een pareltje van Vlaamse bodem! dit boek krijgt van mij 4 sterren



Slotsom De cover haalt een score van 8,2 (1-10) ‘Stille Grond’ krijgt van de lezers 4,2 ster (1 = slecht, 2 = matig, 3 = voldoende, 4 = goed, 5 = uitstekend)

Ik mag toch wel stellen dat we het unaniem eens zijn wat betreft het verhaal, de schrijfstijl en het aantal sterren!

Lees hier het interview met Hilde!

Geen opmerkingen: