maandag 20 november 2017

Duorecensie 'Broertje' - Michael Berg



Genre: thriller 
Uitgever: The House of Books 
ISBN: 9789044351101 
Uitvoering: paperback 
Aantal pagina's: 509 
Uitgave: oktober 2017



Met dank aan The House of Books voor de recensie-exemplaren t.b.v. deze duorecensie.

Charles: Michael Berg behoort tot de beste thrillerschrijvers van Nederland. De zeven thrillers van zijn hand die eerder verschenen, zijn zonder uitzondering van hoge kwaliteit. Publieke erkenning kreeg Berg toen zijn “Nacht in Parijs” in 2013 de prestigieuze Gouden Strop won.

In zijn nieuwste thriller “Broertje” spelen twee verhaallijnen die ogenschijnlijk niets met elkaar te maken hebben doch tegen het einde op een prachtige wijze ineengevlochten worden. Het begint al meteen met een uiterst actueel thema. Zeer realistisch wordt beschreven welke menselijke drama’s daarbij kunnen spelen.

Patrice: Lotte Pradel is een publiek figuur en succesvol cabaretière. Ze trekt volle zalen met haar uitgesproken, linkse mening en mijdt geen enkel onderwerp. In het verleden heeft ze diverse maatschappelijke zaken op de korrel genomen en daarmee geregeld haar aandeel geleverd aan een publieke discussie. Het kan Lotte niet zoveel schelen. Ze heeft een mening en die zal ze melden ook. Dat heeft ook een rol gespeeld in de beslissing dat ze sinds jaren geen contact meer heeft met haar vader. Frans Oudekerke is oud-politicus en heeft voor zijn plotselinge pensioen een turbulente periode gekend in zijn carrière. Lotte had daar, uiteraard, ook een mening over en die stak ze niet onder stoelen of banken. 

Charles: Dan wordt de lezer onontkoombaar de hoofdlijn van het boek ingetrokken. In het Franse plaatsje Seillans worden op een landgoed drie doden gevonden. Het gaat om een echtpaar en een aanvankelijk onbekende vrouw. Zij zijn op beestachtige wijze omgebracht, en enkele gruwelijke details blijven de lezer lange tijd bij.
De bijna gepensioneerde inspecteur Gilles Fillon onderzoekt de zaak, samen met onder meer zijn onuitstaanbare collega Joël Mériguet. Deze laatste wordt door Michael Berg zó fraai getypeerd dat de lezer al snel een diepgaande hekel aan hem heeft. De verdenking van de Franse politie valt al snel op de ook op het landgoed wonende Felix Oudekerke, een zwaar autistische jongen. Hij is de zoon van de vermoorde man, een Nederlandse oud-minister van Justitie.

Patrice: Oudekerke woont met zijn tweede vrouw en zijn zoon Felix al jaren teruggetrokken in de stilte van Zuid-Frankrijk. Het is precies daar, op die idyllische plek, waar zich een afschuwelijk scenario afspeelt. Wanneer Lotte in de aanloop naar haar nieuwe show uit Frankrijk een telefoontje krijgt is ze dan ook zeer verbaasd. Ze krijgt niet veel informatie maar het is al snel duidelijk dat er zich op het landgoed van haar vader een drama heeft afgespeeld en dat haar autistische broertje als hoofdverdachte vastzit. Première of niet, ze laat alles vallen en reist af naar Zuid-Frankrijk. Lotte weet niet veel op dat moment maar ze is stellig overtuigd van haar broers onschuld.

Charles: Als zijn zus Lotte Pradel, een cabaretière die naam maakt in Nederland, hoort dat haar “broertje” verdacht wordt van drievoudige moord, vertrekt zij onmiddellijk naar Frankrijk. Zij gelooft niets van de verdachtmakingen.
Er ontspint zich een boeiend verhaal als Lotte probeert de onschuld van Felix te bewijzen. Alle schijn keert zich echter tegen hem.
Interessante karakters verschijnen op het toneel en enkele belangwekkende maatschappelijke thema’s verlevendigen het verhaal nog verder. En ook verrassende plotwendingen zijn aan de orde van de dag.

Patrice: Inspecteur Fillon loopt aardig tegen zijn pensioen aan. Hij is moe, heeft thuis enorme zorgen om zijn geliefde Marie en kan zich niet vinden in de veranderingen op zijn werk. Vooral zijn irritante en hielenlikkende assistent Mériguet haalt het bloed onder zijn nagels vandaan. Toch moet hij zich hier overheen zetten wanneer de moorden op het landgoed aan Fillon en zijn team worden toegewezen. Eenmaal op de plaats delict valt hij van de ene verbazing in de andere. Niet eerder werd hij geconfronteerd met zulke gruwelijkheden maar ook heeft hij al heel snel het overtuigende gevoel dat er dingen niet kloppen. En op zijn gevoel kan Fillon eigenlijk altijd wel rekenen. Wanneer hij met Lotte en Felix in contact komt neemt het onderzoek een totaal andere wending dan verwacht en blijkt dat niet alleen Fillon op zijn gevoel afgaat. Alleen zorgt dat wel voor enorme problemen nu.

Charles: Intussen is er ook afgewogen aandacht voor het privéleven van inspecteur Fillon. Hij staat aan het einde van zijn carrière en zijn echtgenote Marie is ernstig ziek. Prachtig beschrijft Berg hoe Marie onvoorwaardelijk alle ruimte laat aan haar man in diens intensieve speurwerk. De lezer proeft hier ontroerend echte liefde.

Patrice: Met een vloeiende schrijfstijl en prachtige sfeerschetsen neemt Michael Berg je mee naar het zonnige zuiden. Aldaar raak je betrokken bij de hoofdpersonages en leef je intens mee met de ontwikkelingen die plaatsvinden. Zowel Felix als Lotte maar zeker ook Fillon zijn sterke personages die enorm aanspreken. Felix is autistisch en raakt je als lezer vol in je hart met zijn wanhoop, verwarring en niet te plaatsen emoties en gevoelens. Je hebt oprecht met hem te doen. Maar dat geldt ook voor Fillon. De sympathieke, typisch Franse politieman die zijn intuïtie niet kan negeren maar aan alle kanten tegenwerking ervaart. Wat doet Michael Berg dit overtuigend en wat zijn de personages mooi uitgewerkt. Het allermooiste vond ik de gesprekken tussen broer en zus. In alle wanhoop probeert Lotte de vinger op de zere plek te leggen en te achterhalen wat er toch is gebeurd. De bewijzen tegen Felix lijken onomstotelijk maar ook bij Lotte speelt haar intuïtie een grote rol, zelfs na al die jaren dat ze haar broertje niet heeft gezien. Ze gelooft niet dat hij de moorden gepleegd heeft. Het is alleen zo moeilijk om informatie te filteren tussen kilometerstanden en liedjes van ABBA door. Je kunt het niet helpen dat je zo nu en dan ook wel moet glimlachen om de gewoontes van Felix die dan weer wanhoop bij Lotte teweegbrengen. Wanneer de emoties van Felix de controle overnemen en er voor Lotte niets anders opzit dan hem daarin te volgen, raken ze alleen maar dieper in de problemen. Het is bewonderenswaardig hoe Lotte zich inzet voor het belang van Felix, ondanks haar vragen en het uitblijven van antwoorden. Want bij Felix werkt het stellen van veel vragen alleen maar averechts. Ze zal haar geduld moet bewaren en rust moeten creëren om überhaupt een reactie van haar broertje los te krijgen. Maar rust is hun in deze situatie niet gegund.

Charles: De ontknoping van het verhaal is heftig en verrassend. Zij wordt beeldend beschreven en laat bij de lezer enkele vragen achter die naar eigen believen kunnen worden beantwoord. Michael Berg is allang een gelouterd schrijver. Zijn schrijfstijl is helder en onberispelijk. Hij weet de gebeurtenissen in kernachtige taal beeldend te maken. Zijn woordgebruik is ongecompliceerd en dat maakt het de lezer heerlijk gemakkelijk. Dat is fijn als het verhaal zo intrigerend is dat de lezer wordt opgeslokt. En dat gebeurt met “Broertje”.
In het verhaal zijn duidelijk enkele autobiografische elementen verweven. En dat gebeurt op een integere en ontroerende manier. Vooral de problematiek van zwaar autisme komt op indrukwekkende wijze in volle omvang over het voetlicht. Berg verdient (ook) daarvoor alle respect.
De plot van het verhaal is bijzonder en verrassend.

Patrice: De titel van dit bijzondere verhaal heeft meerdere betekenissen. Want het gaat niet alleen over Felix als het broertje van Lotte. Nee, er is een tweede verhaallijn waarin vluchtelingen Amin en Mustafa een rol spelen. Een subtiel maar tegelijkertijd verpletterend actueel verhaal dat in dit boek is verwerkt. Het verhaal van vooral Amin is keihard, indringend en op het onmenselijke af. En het is voor een tijdje ook niet helemaal duidelijk wat het te maken heeft met dat van Lotte en Felix. Gaandeweg komen de twee verhalen heel mooi samen en dan valt alles op zijn plek. Beklemmend en ook indrukwekkend gedaan dit. Michael Berg weet keer op keer te fascineren met zijn verhalen. Maar eerlijk is eerlijk, de combinatie waarvoor hij nu gekozen heeft is een voltreffer. Vier bijzondere personages maken dit verhaal maar de rollen van Mériguet en Marie mag je zeker niet worden vergeten. Een grote rol is niet altijd allesbepalend, want zie hier deze twee. Het zijn mooie personages die van belang zijn voor de wendingen in dit verhaal maar ook ter ondersteuning van de hoofdpersonages. 

Charles: Twee kritische kanttekeningen mogen niet ontbreken. Ten eerste valt op dat de schrijver zeer vaak twee van de meest gebruikte schuttingwoorden bezigt. Over het meest voorkomende woord denkt Lotte zelf op bladzijde 150:

“Ik gebruik het woord te onpas en te onpas, maar nu drukte 
het precies uit hoe ik me voelde.”

Het lijkt een tendens in boekenland om –parallel aan de voortgaande maatschappelijke verruwing- steeds meer enigszins ruw taalgebruik te hanteren. Opmerkelijk genoeg lijkt het woord “kut” (daar gaat het in casu vooral om) in het boek niet zelden functioneel, maar toch …
Ten tweede lijkt het enigszins onwaarschijnlijk dat Lotte en Felix ongehinderd kunnen rondwaren in de buurt van de plaats delict. Deze twee opmerkingen verhinderen niet dat het boek een hoge waardering krijgt. Het verhaal is vanaf het begin boeiend en laat de lezer niet meer los. “Broertje” is een zeer goede thriller en krijgt vier sterren.

Patrice: Toch zijn er ook een paar kleine dingetjes opgevallen waardoor ‘Broertje’ geen vijf sterren scoort. Er zijn een aantal onwaarschijnlijkheden vanaf het moment dat Lotte en Felix elkaar ontmoeten op het politiebureau. Wat daarop volgt is namelijk niet aannemelijk. Het is ondenkbaar dat de politiemacht, met hulp van alle camera’s en het volgen van bijvoorbeeld PIN-transacties, het niet lukt om de twee weer op het bureau te krijgen. Ook het feit dat de plaats delict, meerdere malen, vrij begaanbaar is lijkt niet voor de hand liggend. Wat de bijdrage van het militair oefenterrein is, behalve de geluidsoverlast, is ook niet duidelijk geworden. Kleine dingen maar wel opvallend. Ondanks bovengenoemde puntjes alleen maar lof voor dit prachtige verhaal. Indringend, overtuigend, spannend en nogmaals; met indrukwekkende personages. Een absolute aanrader, dit broertje laat je niet koud! 4 hele dikke sterren!!

‘De verdwenen dochter’ – Sara Lövestam

 
Genre: misdaadroman
Uitgever: Stortebeeker
ISBN: 9789492750006
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 266
Uitgave: oktober 2017

Met dank aan uitgeverij Stortebeeker voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

De zesjarige Julia is verdwenen en privédetective Kouplan krijgt de taak haar op te sporen. Kouplan verblijft illegaal in Zweden en moet zijn best doen om tijdens zijn naspeuringen uit handen van de politie te blijven. Tijdens zijn onderzoek stelt zijn opdrachtgeefster Pernilla, de moeder van Julia, hem voor steeds meer raadsels.

Een verwarrend boek waarbij ik de eerste driekwart probeerde te achterhalen wat ik nou aan het lezen was en het einde mij positief verraste. Deels was ik tijdens het lezen verward omdat je in het verhaal wordt gedropt zonder voorkennis van de personages. Hierdoor bleef ik zoeken naar een soort vastigheid. Kouplan is illegaal in Zweden, vastigheid is niet iets wat hij op dit moment kan bieden. Pernilla is haar dochter Julia kwijt maar kan ook vreemd uit de hoek komen, wederom niet echt een stabiel personage. Daarnaast is dit de eerste zaak van Kouplan die zichzelf als privédetective heeft ondergedompeld en lijkt hij geen idee te hebben hoe hij het aan moet pakken. Al moet ik eerlijk zeggen dat hij het aardig doet maar het komt nogal onlogisch over dat iemand die illegaal is en als de dood dat iemand hem ontdekt, als privédetective aan de slag gaat. Dus ook hier… Afijn, je snapt het. Verwarring alom.

De rest van de verwarring wordt veroorzaakt doordat het boek mij lange tijd niet heeft kunnen grijpen en dit aan het einde toch doet. Het verhaal van Pernilla en Julia wordt goed afgerond waardoor de verwarring over het verhaal zelf eindelijk een beetje wegtrekt. Hoewel Kouplan nog wat mysterieus blijft lees je uiteindelijk over hem nog wel een paar belangrijke dingen. Aangezien er nog meer delen over dit personage aankomen begrijp ik dat Lövestam niet alles nu al uit de doeken doet.

De schrijfstijl vond ik soms slordig omdat deze meestal vanuit de derde persoon is en soms ineens even in de eerste persoon vanuit Pernilla wordt geschreven. Ik hoop dat Kouplan in de volgende delen wat duidelijker neergezet wordt. Hij is namelijk wel een goed personage met wie je meeleeft en heeft zeker potentie. Dit vind ik sowieso wel een kracht van Lövestam. De personages worden mooi neergezet en dat zorgt ervoor dat je toch doorleest. Je wilt weten wat het verhaal van Pernilla is. Waarom gaat ze niet naar de politie, wat is er gebeurd met Julia? Lövestam is tevens niet bang om haar personages kwetsbaar te maken. Ieder huisje heeft zijn kruisje en dat blijkt maar weer in dit boek. Het kwetsbare maakt haar personages nog interessanter.

Het einde van dit boek is wel de redding van het verhaal geweest. Als er eerder wat meer dingen duidelijk waren geworden dan was het verhaal beter uit de verf gekomen en had ik het een hogere beoordeling gegeven. Het idee van Lövestam is namelijk wel heel goed. Nu hebben de personages mij door het verhaal gesleept. Gelukkig maar want het einde was het waard. Helaas kom ik voor nu niet verder dan 2,5 ster.  

Annelien Kruithof – recensent De Perfecte Buren 

Blogtour 'S.T.A.G.S' - M.A. Bennett







Genre: Young Adult
Uitgever: Meis & Maas
ISBN: 9789030503477
Uitgave: paperback
Aantal pagina's: 301
Verschijningsdatum: oktober 2017

Met dank aan Meis & Maas voor dit recensie-exemplaar en onze deelname aan de blogtour.

Greer MacDonald studeert aan St. Aidan the Great School (S.T.A.G.S.), een privéschool waar tradities hoog in het vaandel staan. Greer is een buitenbeentje, totdat ze samen met twee andere scholieren wordt uitgenodigd voor een weekend weg met de Medievals: de elite-club van de school. Het weekend belooft er een te worden waarin bloedsport centraal staat. Wat Greer niet weet is dat er uitnodigingen zijn die je beter niet kunt accepteren.


S.T.A.G.S. is een eliteschool die hoog aangeschreven staat, maar waar de tijd is blijven stilstaan. De lessen worden gegeven door Broeders. Mobiele telefoons en andere technische snufjes zijn not-done. Geen Facebook, YouTube of andere media.
Alle lesstof komt uit boeken en brieven worden nog met de hand geschreven. 

Bijna alle leerlingen zijn rijk en intelligent. Greer MacDonald, niet rijk maar intelligent, wordt toegelaten middels een studiebeurs wat uiterst zeldzaam is. Ze hoort er niet bij, bij die elite, en iedereen laat haar dan ook links liggen.

In het zesde jaar heb je de Middeleeuwers-kliek. Dit zijn de schooloudsten met Henry de Warlencourt - de knapste van allemaal - aan het hoofd, die het voor het zeggen hebben. 

'De Middeleeuwers waren allemaal lang, knap en slim, alsof ze hier speciaal voor gefokt waren'

Het clubje middeleeuwers - drie jongens en drie meisjes - viseert de buitenbeentjes, waaronder Greer. Maar ook Shafeen en Chanel zijn niet veilig voor hen. De verbazing is groot als juist zij drie net voor de herfstvakantie - of zoals ze het op S.T.A.G.S. noemen 'Justitium' - De Uitnodiging ontvangen. Op De Uitnodiging staat geen afzender, enkel drie woorden: Jagen Schieten Vissen.

'Er zijn uitnodigingen die je gewoon niet moet accepteren. Greer MacDonald weet dat niet. Nog niet'

De presentatie voor deze blogtour is ontzettend leuk, want het was niet enkel het boek dat in de bus viel, maar ook De Uitnodiging. En nee, na het lezen van het boek heb ik besloten dat ik die niet accepteer.

S.TA.G.S. is een Young Adult wat nieuw is voor mij, maar ik ben aangenaam verrast. 

Het verhaal is geschreven vanuit het ik-perspectief en wordt verteld vanuit Greer. Hoewel ik er eerst wat sceptisch tegenover stond, omdat je al vrij vlug weet wat er gebeurd is, ben ik toch overdonderd. Want hoewel het boek over het algemeen vrij voorspelbaar is weet de auteur - door telkens een stukje prijs te geven - de spanning goed op te bouwen. Je wilt verder lezen. In een aangename schrijfstijl, met de nodige humor, leest het boek vlotjes weg. Volgens mij sluit het perfect aan bij de leeftijd waar het voor bedoeld is. Daarbij vertelt Bennett niet enkel een verhaal, maar ze geeft ook een boodschap mee - een klein pleidooi - tegen de moderne tijd.

'Jonge mensen zijn tegenwoordig vier uur online. Ze wonen in koptelefoons, afgesloten van de wereld. Niemand kan eten zonder eerst een foto van zijn maaltijd te nemen......... Alles moet vastgelegd worden, mensen ervaren het leven door schermpjes zo groot als een speelkaart in plaats van het echt te léven. En waarom?'

Wat ook mooi aansluit bij de leeftijdsgroep waar dit boek voor bedoeld is, is het 'erbij horen'. Het weekendje - Jagen Schieten Vissen - draait er vooral om bij die elite te horen, om Middeleeuwer te kunnen worden. Greers geweten en haar gevoelens worden voortdurend heen en weer geslingerd, want enerzijds wil ze graag bij het clubje horen, maar anderzijds....... 

Wat ik wel een minpunt vind zijn de vele verwijzingen naar films. Samen met haar vader heeft Greer er namelijk een sport van gemaakt om dagelijkse taferelen te kwalificeren naar een film. Helaas ken ik de meeste van die films niet en heb je aan die informatie dus weinig of niks. Jammer!

S.T.A.G.S., dat zich afspeelt in Engeland, is beeldend geschreven waardoor je je een duidelijk beeld kunt vormen van de omgeving. Sommige karakters hadden misschien beter uitgewerkt kunnen worden, zodat er iets meer diepgang zou ontstaan, maar dit boet zeker niet in op het leesplezier. En als je denkt dat je tenslotte alles weet en op alle vragen antwoord hebt, komt Bennett nog met een opzienbarend slot. 

S.TA.G.S. heeft mij verrast, leest heerlijk weg en ook al is het een Young Adult, het had me in zijn greep. Aanrader dus ! 4 heldere sterren voor deze YA.

Karin - Team De Perfecte Buren







zondag 19 november 2017

‘De acht bergen’ – Paolo Cognetti

 
Genre: roman
Uitgever: De Bezige Bij
ISBN: 9789023466413
Uitvoering: hardcover
Aantal pagina's: 239
Uitgave: oktober 2017


Met dank aan Uitgeverij De Bezige Bij voor het recensie-exemplaar


Wat een prachtig boek! Zo kort zou de recensie kunnen zijn van “De acht bergen” van de Italiaanse schrijver Paolo Cognetti. Maar dat zou geen recht doen aan dit meesterwerkje.

Hoofdpersoon en ik-figuur in het verhaal is Pietro Guasti. Hij woont met zijn ouders in Milaan. Zijn vader Giovanni is chemicus en gefrustreerd door zijn werkkring. Hij en zijn echtgenote zijn fervente bergsporters en nemen Pietro al op jonge leeftijd mee op vakanties naar het bergdorpje Grana, bij de berg Grenon. Daar raakt Pietro bevriend met Bruno Guglielmina, een rasechte bergbewoner. Die vriendschap wordt zeer hecht. Intussen heeft Giovanni door een drama waarvan hij ten onrechte de schuld krijgt, ook nog eens problemen in zijn familiekring.
Vader is een lastig mens. Zo lezen we op bladzijde 158:

“Als hij in de buurt was, bestond alleen hij: zijn karakter eiste dat onze levens om het zijne draaiden.”

Als vader op spreekwoordelijk eenzame wijze plotseling overlijdt, krijgt hij als grafschrift de fraaie poëtische tekst “de herinnering is het mooiste toevluchtsoord” mee. De levens van Pietro en Bruno verschillen enorm. Pietro wordt documentairemaker en trekt de wijde wereld in, terwijl Bruno zich als het ware verschanst op zijn plekje in de Alpen. Op reis in Nepal, het land waaraan Pietro zijn hart verpandt, hoort hij het mooie filosofische verhaal van de acht bergen.

Dan komt op een bijzondere wijze een vrouw in hun beider levens. Lara steelt onmiddellijk het hart van de lezer. Ook hier toont zich de ware vriendschap tussen Pietro en Bruno zich fraaie wijze in hun onbaatzuchtigheid. Het boek eindigt op een even dramatische als mysterieuze wijze. De kern wordt daar aan de fantasie van de lezer gelaten.

Paolo Cognetti heeft voor dit boek al enkele belangrijke prijzen gekregen. En terecht, het is adembenemend in zijn waarachtigheid en schoonheid. Het verhaal is een prachtig epos over zuivere vriendschap, liefde, de rol van het lot in het leven, eenzaamheid, natuurpracht en niet in de laatste plaats de dood.

De stijl van Cognetti verdient een schoonheidsprijs. De beschrijvingen van de natuur en de intermenselijke relaties zijn van een zeer hoge kwaliteit. Regelmatig duiken prachtige zinsneden op in het verhaal. Zo zegt Pietro op bladzijde 184:

“Het was vooral mijn vermogen om alleen te zijn dat ik moest beschermen. Ik had tijd nodig gehad om te wennen aan de eenzaamheid, om die tot een plek te maken waar ik kon neerstrijken en me op mijn gemak kon voelen, en dus had ik altijd het idee dat er iets wrong en ging ik telkens terug naar het huis, om weer met de eenzaamheid vertrouwd te raken.”

Vooral maar niet alleen de natuur wordt prachtig beschreven. De lezer waant zich regelmatig hoog in de besneeuwde bergen en voelt de soberheid en de romantiek van het leven van Bruno aldaar. De slotzin van het boek dreunt met de Nepalese wijsheid in het achterhoofd nog lang na:

“En dat mensen zoals wij, die op de eerste en hoogste berg een vriend hebben verloren, niets anders rest dan dwalen over de acht bergen.”

Het boek van Cognetti is van sublieme kwaliteit en krijgt vijf sterren! 

Charles Kuijpers – recensent De Perfecte Buren

zaterdag 18 november 2017

Gewoon Anne-Laure


Over schrijven en porno.


Sinds ik een jaar of zeven geleden zelf ben beginnen schrijven, heb ik last van ‘redactiedrang’. Wanneer ik een boek lees, ga ik automatisch redigeren. Er zijn namelijk een hoop ‘regeltjes’ waar je je als schrijver aan moet houden om een goede tekst te schrijven.

Ik neem jullie mee in mijn tripje. De big ‘no-no’s’ van het schrijverschap.

Regel nummer 1:

Adjectieven zijn net als puisten. Ongewenst.

Een voorbeeld:

“Ze droeg een lange rode jurk en haar blonde haren wapperden in de warme bries terwijl haar staalblauwe ogen over het dorre, onvruchtbare landschap gleden.

Argh. Kill me.

Als ik dergelijke zinnen lees, moet ik mezelf bedwingen om een rode pen te nemen.
Een goede tekst behoeft geen bijvoeglijke naamwoorden.
Je zou kunnen argumenteren dat adjectieven iets toevoegen aan de tekst.
Dat doen ze niet. Integendeel.

Het overmatig gebruik van adjectieven kan je vergelijken met het verschil tussen een pornofilm of een erotische scène.

vrijdag 17 november 2017

WINACTIE 'De sneeuwman' !!! Sinterklaas deelt uit!







Jongens, heb je ’t al vernomen? Tralalali, tiralalala
Sinterklaas is aangekomen. Tralalali, tiralalala
Laat ons zingen, hand in handSinterklaas is weer in ’t land

Tiralalali, tiralalala, tiralalali, tiralalalaaaaaaaaaaaa


De Sint ging langs bij Uitgeverij Cargo en is ons goedgezind, want wij van De Perfecte Buren mogen zomaar ‘De sneeuwman’ van Jo Nesbo weggeven.
En aangezien ‘De sneeuwman’ verfilmd is krijgen we van de lieve man, bovenop het boek, ook nog eens 2 filmtickets voor ‘The snowman’.

Ben jij braaf geweest en wil jij het boek en de 2 bioscoopkaartjes winnen? (wij denken van wel)
Tag dan op onze BESLOTEN Facebook groep de persoon waar jij mee wil huiveren en vertel ons er gelijk bij waarom je met hem/haar naar deze film wilt.

De winnaar wordt bekend gemaakt in onze BESLOTEN groep.
Deze actie loopt tot vrijdag 24 november 12.00u

Onze winacties zijn exclusief voor onze leden. Ben je nog geen lid? Geen enkel punt want dat ben je in een KLIK, dus KLIKKEN maar ... 




Met dank aan Uitgeverij CARGO voor deze geweldige SINT-actie!!
















‘Stadskookboek Antwerpen’ - Marlies Beckers & Marie Monsieur


Genre: kookboek
Uitgever: Mo'Media
ISBN: 9789057678218
Uitvoering: hardcover
Aantal pagina's: 175
Uitgave: 8 september 2017

Met dank aan de uitgever voor dit recensie-exemplaar

Antwerpen is een stoere havenstad waar altijd een frisse wind waait. Maar ook: een magneet voor creatief geweld. Een stad van gevestigde waarden en hippe nieuwkomers in bruisende opkomende wijken, een epicentrum met heel veel goede restaurants, bistro's, gastropubs, drinks en heel veel lekker eten. Waar ga je naartoe, wie bepaalt de couleur locale en door welke chefs laat je je verleiden om zélf achter het fornuis te kruipen?

In Stadskookboek Antwerpen nemen food- en reisjournalisten Marlies Beckers en Marie Monsieur je mee in hun geboorte- én lievelingsstad. Ontdek in hun kielzog de buurtjes en adressen die ertoe doen. Maak kennis met spraakmakende chefs die Antwerpen tot de culinaire stad van Vlaanderen maken. Met onder meer The Jane en Graanmarkt 13, maar ook Veranda, Camino, DIM, Kaasaffineurs Van Tricht en veel meer.

Wat meteen opvalt als je het Stadskookboek in handen krijgt is dat het een degelijk boek is waar veel zorg aan besteed is. Een mooie hardcover met foto's die uitnodigen om het boek vast te nemen en erin te bladeren. Het eerst wat je ziet als je het boek openslaat is een prachtige zwart-wit foto van het MAS (Museum aan de Stroom) met mensen die aan het water zitten, genietend met een glas in de hand.

Daarna volgt 'Aan tafel in 't STAD', een inleiding waarin de auteurs je meenemen naar Antwerpen en zijn geschiedenis. Natuurlijk is alles gerelateerd aan eten en wat daarmee gepaard gaat. Zo kom je te weten waarom Antwerpen ook wel Koekenstad genoemd wordt. Of dat de eerste Michelinster dateert uit 1934. En nog veel meer van die leuke weetjes. Ook wordt de evolutie van uit eten gaan becommentarieerd en het verschil met vroeger en nu.

‘Waar ze vroeger (de chefs) verstopt zaten achter een klapdeur, of verscholen in een kelder en het eten vanuit het niets op je tafel kwam, neemt nu niet enkel de kelner, strak in het pak, de honneurs waar, ook de chef komt uit z'n kot. Soms letterlijk door de keuken als centraal ankerpunt in het restaurant te plaatsen'


Marlies & Marie delen maar wat graag hun voorliefde van home-town Antwerpen samen met hun andere liefde, eten. Ze gingen met zijn tweetjes op pad en laten de lezer kennismaken met culinair Antwerpen. Het stadkookboek bevat 1001 tips. Heb je een uitstap naar Antwerpen in het verschiet dan is dit boek absoluut een aanrader. Niks ketens, maar de 'verborgen schatten'. Gezellige restaurantjes, kroegen, koffiehuisjes, .... Ze staan er 'allemaal' in. Ook voor de rasechte Antwerpenaar is dit boek absoluut een hebbeding. Let wel, dit is geen gids maar een heus boek! Je kiest dus best op voorhand waar je heen wilt of waar je iets wilt eten of drinken.

Van verschillende en diverse eetgelegenheden laten Marlies & Marie de chef aan het woord. Met mooie foto's, die niets aan de verbeelding overlaten, kun je uitgebreid lezen wat de passie, motivatie van de desbetreffende chef is. De naam van het restaurant, adres en wat geserveerd wordt komen evenzeer aan bod. Van verscheidene chefs staat er een recept achterin het boek, zodat je zelf aan de slag kunt.

Daarenboven laten de auteurs zien hoe omvangrijk Antwerpen is door de verschillende wijken aan te halen waar, hoe kan het ook anders, iets culinairs te beleven is. Ooit al gehoord van Zurenborg, Noord, Borgerhout of Het Eilandje? Wist je dat er zelfs een  'Chinatown' in Antwerpen is? 

Kortom, het Stadkookboek Antwerpen is zeer divers en zelfs voor mij meer dan een ontdekking. Want hoewel ik regelmatig in 't STAD vertoef, staan er - letterlijk - een heleboel zaken en adresjes in waar ik het bestaan niet van wist. Hoge tijd om op ontdekking te gaan. 'Kom en ontdek' is hier zeker van toepassing.

Maar eerst de recepten ontdekken die achteraan staan. Deze zijn voorzien van een paginagrote foto, waar het water je van in de mond loopt, met op de pagina ernaast het recept en van welke chef/zaak het recept afkomstig is. Met Sinterklaas in het vooruitzicht en een High Tea met het team van De Perfecte Buren koos ik voor de Dikke Speculaasjes van Philip's Biscuit. Philip heeft twee winkeltjes die volgepropt zijn met artisanale koekjes. Speciaal voor dit boek ontwikkelde hij een makkelijk basisrecept. We zullen maar eens aan de slag gaan!


Dikke Speculaasjes





Na al de ingrediënten zorgvuldig te hebben afgewogen kunnen we beginnen. Nadat het bloemmengsel door het botermengsel is gemengd en het deeg kort is gekneed, moet dit een nachtje rusten in de koelkast.




De volgende dag haal ik, zoals het recept voorschrijft, het deeg op tijd uit de koeling zodat het iets zachter kan worden. Het lukt me niet om er 'lange deegrollen' van te maken, dus fabriceer ik mijn eigen versie. Volgens Philip moet ik dan stukjes van circa 4 cm snijden. We doen een poging en zouden aan zo'n 50 tot 60 stuks moeten komen. Ik kwam aan een 40-tal, ook niet weinig. 





Wat niet in het recept vermeld staat is dat de speculaas tijdens het bakken uitzet, groter wordt. Met als gevolg dat mijn speculaasjes naar elkaar toe groeiden. Wil je dit recept ook proberen, hou daar dan zeker rekening mee en leg ze op voldoende afstand van elkaar. Na een twintigtal minuten heb ik de speculaasjes uit de oven gehaald en op een rooster laten afkoelen en krokant worden. Wat rook het lekker in huis! 




Nadat de kleindochter ze had voorgeproefd (ze kon niet stoppen met proeven, omdat ze die zo lekker vond) mocht de dag erna het team van DPB de speculaas proeven op onze High Tea. Iedereen vond ze overheerlijk. Dit recept is zeker voor herhaling vatbaar. Met de Sint voor de deur is dit ook een leuk basisrecept voor pepernoten. Missie geslaagd!

Karin - Team De Perfecte Buren